''χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος'' είχε πει ο Νίτσε..

Μόνο μια μελωδία αρκεί για να δραπετεύσει το μυαλό σου, σε ταξίδια νοερά, σε ταξίδια δίπλα στο παράθυρο, σε ταξίδια που ξεκινούν με τις σκέψεις και έπειτα οι σκέψεις γίνονται εικόνες. Τις εικόνες που φυλάς στο βιβλίο των ματιών σου μαζί με όλα αυτά που πιστεύεις. Όσο κι αν αυτά μπορούν να έχουν την ονομασία, όνειρα ή φαντασία, είναι πάντα εκεί για όσους τα έχουν ανάγκη. Είναι οι σκέψεις του καθενός,κρυμμένες πολλές φορές στα βάθη της ψυχής.
Κάποιος ίσως τις εκμυστηρευτεί, καθισμένος σε ένα βράχο και βλέποντας την θάλασσα ΄ψάχνοντας για την γραμμή του ορίζοντα' εκεί που ο ουρανός και η θάλασσα ενώνονται ή χωρίζουν..
Και κάποιος άλλος, στον άνθρωπο που είναι δίπλα του και θα αφεθεί σ' αυτόν γιατί θα ξέρει να ακούει και να βλέπει, αυτά που οι άλλοι δεν παρατηρούν και τα θεωρούν ασήμαντα. Η ομορφιά που σώζει άλλωστε τον κόσμο, μπορεί να μισοκρύβεται και στα άσχημα. Γι' αυτό και μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν είναι τέλειοι, που δεν κρύβονται πίσω από την μάσκα του ψεύτικου, που δεν φοβούνται να δείξουν μια παλιά πληγή και τον πόνο, να πουν την αλήθεια για ότι τους αρέσει και ότι τους φοβίζει.. Περπατώντας στο δρόμο ή σ' ένα τρένο, θα τους αντικρίσεις και από το βλέμμα τους θα καταλάβεις..ίσως και να σχηματιστεί ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών σου..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Θάλασσα φουρτουνιασμένη...αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του..

Θάλασσα φουρτουνιασμένη..αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του...

Καμιά φορά σε ηρεμεί να τον ακούς έτσι που φυσά.. & το άκουσμα του να περνά ανενόχλητα ανάμεσα από τα παντζούρια των παραθύρων... άλλοτε πάλι σε τρομάζει τόσο δυνατά που ακούγεται...

Οι κορμοί των δέντρων μπροστά του είναι σαν παιχνιδάκι..πόσο εύκολα μπορεί να τους λυγίσει και να τους σπάσει... & τα φύλλα που είναι πεσμένα στο δρόμο σαν χαρτοπόλεμος, σκορπίζουν εδώ και εκεί...

Ακούμπησα την ζεστή μου κούπα στο γραφείο..και βγήκα έξω...πρώτη φορά δεν σκέφτηκα τίποτα...τις σκέψεις μου τις είχε πάρει όλες εκείνος...περπάτησα λίγο και απλά ένιωθα στο πρόσωπο μου σταγόνες...όχι από την βροχή όμως...από τη θάλασσα... πόσο όμορφη,αλλά & τρομαχτική μπορεί να γίνει παράλληλα...

"τοσοδούλα"

Κλείνω τα μάτια κι αρχίζω να μετράω..
Δεν προλαβαίνω να μετρήσω ως το δέκα, και είσαι εκεί..
Δίπλα μου, όχι απέναντι μου.
Προχωράμε στην παραλία..Τα βήματα μας αφήνουν τα σημάδια τους στην άμμο' δείγμα ότι περάσαμε από εκεί..
Με κυνηγάς και εγώ τρέχω να σου ξεφύγω..
Προσπαθώ, μα..
Είμαι ήδη κρυμμένη στην αγκαλιά σου..
Δεν μπορώ να σου κρυφτώ, όπως κι εσύ..Τα τείχη καταρρεύσαν ανάμεσα μας..
Σαν τα κύματα που χτυπούν με δύναμη τα βράχια..
Και μέσα στην άμμο ένα κοχύλι..
Μου πες " για να ακούς τον ήχο της θάλασσας και την φωνή μου, όταν θα..."
Ανοίγω τα μάτια. Κοιτάω στο κομοδίνο και χαμογελάω..
Για να υπάρχει εκεί, θα πει πως όπου να' ναι έρχεσαι..

Υ.Γ: Οι υπόλοιπες 356 μέρες σας, να'ναι γεμάτες υγεία, πολλά χαμόγελα και όνειρα..όνειρα που διασώζουν την πραγματικότητα και την ξεπερνούν..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Περιμένοντας τον Άη Βασίλη...

Ποιός είπε ότι δεν πιστεύει στον Άη Βασίλη?

Μικροί μεγάλοι περιμένουν πως και πως την Πρωτοχρονιά, τα δώρα τους κάτω από το στολισμένο δέντρο...

Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρούλα ..περιμέναμε με τον αδερφό μου πως και πως να ξημερώσει Πρωτοχρονιά..και να τρέξουμε κάτω από το δέντρο..ερχόταν,με ξυπνούσε και το σπίτι γέμιζε γέλια και χαρά!!!!

"Μαμά, μπαμπά ήρθε ο Άη Βασίλης!!!! Μου έφερε τη Barbie που ζήτησα!!!"

"Και μένα το γκαράζ με τα αυτοκινητάκια"(συμπλήρωνε ο αδερφός μου)

"Ακούσατε τα κουδουνάκια το βράδυ που ήρθε ο Άη Βασίλης?" (μας ρώταγε η μητέρα μας)

" Όχι.." απαντούσαμε και τα δυο με ένα απορημένο βλέμμα...

"Δεν πειράζει του χρόνου"(μας έλεγε η μητέρα μου...)"Αν είστε πάλι καλά παιδάκια θα ξαναέρθει!"

Αυτή ήταν η μαγεία των Χριστουγέννων..να περιμένουμε το "μεγάλο" δώρο κάτω από το δέντρο..

Κάθε χρόνο αυτή τη σκηνή σκέφτομαι συνέχεια...και πάντα πριν κοιμηθώ ακόμα και τώρα..ρίχνω και ένα βλέφαρο έξω από το παράθυρο μου...να δω..μήπως τον δω...ή μήπως ακούσω τα κουδουνάκια του από τον Roudolf...

Μπορεί να μην τον έχω δει..να μην τον έχω ακούσει..αλλά κάθε χρόνο ζωντανεύει στη ψυχή μου..μέσα από τα παιδικά Χριστουγεννιάτικα βιβλία..ή ακόμα και στα όνειρα μου...

Ευχαριστώ τους γονείς μου..που δεν με μεγάλωσαν γρήγορα..που με έκαναν να πιστεύω και να νιώθω την παρουσία του κάθε χρόνο ακόμα και σήμερα!!!!

Ελπίζω και εσείς να έχετε το ίδιο όμορφες και γλυκές αναμνήσεις από τα παιδικά σας Χριστούγεννα!!!

Χρόνια πολλά σε όλους σας!!! Με υγεία, αγάπη και ευτυχία και πολύ δημιουργικότητα!!!

Εύχομαι και φέτος ο Άη Βασίλης μαζί με το νέο έτος, να σας φέρει αυτό που επιθυμείτε περισσότερο!!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

"τοσοδούλα"

Bye bye November..welcome December..

Αφού αποχαιρετήσαμε τον Νοέμβριο που δεν ήταν τόσο 'Sweet November' όσο θα θέλαμε..Υποδεχτήκαμε με το πιο γλυκό χαμόγελο και καλωσόρισμα τον Δεκέμβριο..Τον Δεκέμβριο που φέρνει το τέλος μιας ολόκληρης χρονιάς, που κουβαλάει στην πλάτη του τις αναμνήσεις όλων των υπόλοιπων μηνών, καλές ή κακές αναλόγως..Φέρνει όμως και τα Χριστούγεννα στις καρδιές μας!!Αυτά τα φωτάκια στους δρόμους, τις μυρωδιές από τα σπιτικά γλυκά..μιαμ μιαμ μελομακάρονα, το στόλισμα των σπιτιών,το σμίξιμο φίλων που χάθηκαν και όμως ξαναβρίσκονται, την αγάπη που λείπει στις μέρες μας, αυτή την σπίθα για ενθουσιασμό που είχαμε ως παιδιά, και όλες τις μικρές στιγμές που τις συνδέουμε μαζί..Μακάρι λοιπόν, οι φετινές γιορτές να μας φέρουν πιο κοντά σε όσα επιθυμούμε και ονειρευόμαστε.Ακούς εσύ Άι-Βασίλη ε??

Και επειδή τελείωσα ένα βιβλίο που κέρδισα στα γενέθλια μου από έναν διαγωνισμό, από αυτά που όταν ξεκινάς δεν θες να αφήσεις,και το απολαμβάνεις μέχρι την τελευταία σελίδα αν πέσει στα χέρια σας, μιας και λίγο το κρύο, λίγο η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, ένα τζάκι και μια ζεστή σοκολάτα ενδείκνυται για διάβασμα σας παραθέτω ένα απόσπασμα...

"Μίλησαν ώρες πολλές για θέματα ανούσια και για άλλα πολύ προσωπικά. Είναι εύκολο να εκθέτεις τον εαυτό σου σε έναν ξένο, πρώτα απ' όλα γιατί είναι ξένος και δεύτερον γιατί στην περίπτωση τους θα παρέμεναν ξένοι. Έτσι κάπως είναι και οι ατελείωτες συζητήσεις στις σύγχρονες, διαδικτυακές, ''ανθρώπινες'' σχέσεις.
Πώς να νιώσεις εκεί εκτεθειμένος; Κι αν νιώσεις, όποια στιγμή θες το σταματάς. Όμως αυτός ο ξένος στον οποίο εκθέτεις στοιχεία του εαυτού σου, ξαφνικά γίνεται οικείος, γίνεται ένα κάτι για εσένα. Ο άνθρωπος είναι ο αστάθμητος παράγοντας. Όσο καλά κι αν προετοιμαστείς, όσες άμυνες κι αν υψώσεις, όσες θεωρίες και να έχεις διαβάσει και όσες κι αν εφεύρεις, τη στιγμή εκείνη που ζεις μια κατάσταση ξαφνιάζεσαι και από τον άλλο και από τον εαυτό σου. Τα δεδομένα πλέον έχουν διαφοροποιηθεί από εκείνα τα υποθετικά που ήξερες πώς να τα χειριστείς. Έτσι, ενώ το παγωτό είχε τελειώσει, μετρούσαν σχεδόν ενάμιση χρόνο απ' όταν πρωτογνωρίστηκαν."

Από το βιβλίο της Αγγελική Σχοινά 'Καλημέρα και Αντίο' των βορειοδυτικών εκδόσεων με ISBN: 978-960-99666-1-0

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Μια φθινοπωρινή ατμόσφαιρα πριν από το Χειμώνα...

Την εποχή του Φθινοπώρου, δύσκολα μπορώ να πω ότι την έχω ξανά ζήσει…

Να βλέπεις μόνο κίτρινα, πορτοκαλί φύλλα πεσμένα στο διάβα σου, στους δρόμους και στα πάρκα.. Είναι τόσο όμορφη εποχή που σε προετοιμάζει για την επόμενη εποχή, του Χειμώνα, που σιγά σιγά έχει αρχίσει και έχει γίνει αισθητή η παρουσία του, φορώντας τα χοντρά και παγωμένα ρούχα του!!

Πόσο πολύ διαφέρει η μια χώρα με την άλλη.. άλλες ομορφιές έχει η Ελλάδα.. άλλες η Αγγλία.. Τόσο διαφορετική κουλτούρα και καθημερινότητα…

Μου αρέσει να περπατάω στους δρόμους της Οξφόρδης.. είναι μια πόλη πολύ όμορφη, δημιουργική, ήσυχη.. με κλασσικά κτίρια… νιώθοντας πως βρίσκεσαι σε μουσείο.. Ξεχωρίζουν τα μεγάλα πάρκα της και τα δέντρα που συναντάς.. φορεμένα με τα φθινοπωρινά τους χρώματα ακόμα.. Στο δρόμο σου παρατηρείς ανθρώπους που έχουν ήδη αρχίσει τις Χριστουγεννιάτικες αγορές τους.. Σιγά σιγά προετοιμάζονται να υποδεχτούν τα Χριστούγεννα.. αν και είναι λίγο νωρίς ακόμα..οι βιτρίνες ήδη φοράνε τα καλά τους!

Μια μικρή μελαγχολία όμως αρχίζει και σε πιάνει καθώς περπατάς μόνος σου στους πεζόδρομους της πόλης… όταν δεν έχεις και συ δίπλα σου τα αγαπημένα σου πρόσωπα.., όμως έχεις κοντά σου όλα αυτά που θυμίζουν εκείνους και ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική.. η μελαγχολία φεύγει και τη θέση της παίρνει ένα γλυκό χαμόγελο!

Κάθε μέρα είναι διαφορετική..γνωρίζεις και άλλους ανθρώπους..γίνεσαι ‘φίλος’ με τη γλώσσα… και προχωράς παρακάτω.. Παίρνεις ιδέες, μαθαίνεις νέα πράγματα, αποκτάς γνώσεις και συνηθίζεις σιγά σιγά τη δική τους κουλτούρα…

Λατρεύω να παίρνω το ποδήλατο και να περνάω μέσα από τα πάρκα, πηγαίνοντας το πρωί στο Κολλέγιο.. Τόσο υπέροχα και ασυνήθιστα χρώματα και τοπία..λίμνες και ποτάμια δεξιά και αριστερά σου..με ολόλευκους κύκνους και πάπιες να πλατσουρίζουν στα κρύα νερά. Τα μονοπάτια είναι σκεπασμένα με φύλλα πεσμένα από τα δέντρα και βρεγμένα από την υγρασία της ατμόσφαιρας...

Τέτοιες ευκαιρίες μακάρι να μας παρουσιάζονταν πιο συχνά στη ζωή μας… να αποκτήσει λίγο νόημα και ποιότητα η καθημερινότητα μας… Γι αυτό να μην τις χάνουμε λεπτό!

Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά τώρα που σκοτείνιασε.. Καθισμένη δίπλα στο τζάκι..πίνοντας μια κούπα ζεστό τσάι..και έχοντας για παρέα μια απαλή τζαζ μουσική ,σας εύχομαι να έχετε ένα όμορφο βράδυ!

"τοσοδούλα"

Χαρούμενα γλυκά γενέθλια...

Στη μικρή & Τριανταφυλλένια μου, που σήμερα έχει τα γενέθλια της…

Χρόνια σου πολλά ..καλά… ποιοτικά & τρελά!!!!!! Γιατί αυτή είναι η ζωή μας μια τρέλα!!!! Να τολμάς για πράγματα που φοβάσαι να κάνεις το βήμα.. Όποια ευκαιρία και αν σου βρεθεί.. να πάρεις την απόφαση και να την πραγματοποιήσεις!!!!!!! Θα κερδίσεις πολλά..

Μην σταματήσεις να ελπίζεις και να κάνεις όνειρα… γιατί καμιά φορά.. που ξέρεις.. Τα όνειρα βγαίνουν και πραγματικότητα!!!!!

Απλά να είσαι ξύπνιος τότε για να το ζήσεις!!!!!

Σου εύχομαι λοιπόν.. χαρούμενα και γλυκά γενέθλια σαν τα γλυκά στη φωτογραφία!!!

Κάθε επιθυμία σου να γίνει πραγματικότητα Μ&Τ μου!!!!!!

Και να μην ξεχνάς…

« Ζήσε τη στιγμή πριν φύγει μακριά !!!!!!! »

«τοσοδούλα»

Κυριακή..

Για άλλη μια φορά βρίσκομαι στον πλανήτη 'εξεταστική'..Ναι, είναι ένας άλλος πλανήτης που μένεις εκεί για μέρες(πολλές), προσπαθείς, διαβάζεις, αγχώνεσαι, εύχεσαι να είσαι τυχερός/ή στα θέματα που θα πέσουν, περιτριγυρίζεσαι από ένα σωρό σημειώσεις και βιβλία στοιβαγμένα στο γραφείο σου, συχνάζεις σε βιβλιοθήκες,κάνεις ποστ σε όσα για κάποιο λόγο δεν μπορείς να θυμηθείς,ο καφές είναι απαραίτητος και γενικά είσαι λίγο χαμένος..Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνεις άλλα πράγματα, απλά σε μικρότερο βαθμό!
Αλλά ήθελα να ξεκινήσω για κάτι άλλο την ανάρτηση αυτή..Για όσα επικρατούν αυτό τον καιρό στον κόσμο..σ' ένα κόσμο που φαίνεται να γκρεμίζεται και να καταρρέει..Όπως είχα διαβάσει κάπου όμως υπάρχει καιρός να γκρεμίσεις και καιρός να οικοδομήσεις, καιρός να κλάψεις και καιρός να γελάσεις..
Και έτσι πιστεύω, πως ό,τι κι αν συμβαίνει, όσο και αν υπάρχει στην ατμόσφαιρα φόβος, στεναχώρια, απελπισία, εμείς θα βγούμε από αυτό το χάος, δεν θα το βάλουμε κάτω και θα συνεχίσουμε να ζούμε και να ελπίζουμε!
Όσο υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν, όσο ακούμε ένα αγαπημένο κομμάτι και μας φτιάχνει τη διάθεση, όσο έχουμε κάποιον δίπλα μας που μας κάνει να χαμογελάμε, όσο υπάρχει μια ταινία που μας γεμίζει με σκέψεις έπειτα, όσο υπάρχουν βιβλία που μας ταξιδεύουν σ' άλλες ζωές και μας εντυπωσιάζουν, όσο υπάρχουν τα απογεύματα με φίλους και καφέ, όσο υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω μας που είναι ευγενικοί και εμείς το ίδιο απέναντι τους, όσο υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν το ίδιο με μας, όσο υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που είναι έτοιμοι να μας βοηθήσουν χωρίς αντάλλαγμα, όσο κάποιος τυχαίος άγνωστος μας χαρίζει λίγο πολιτισμό σε οποιαδήποτε μορφή και εμείς το ίδιο με την σειρά μας, βοηθώντας έναν τυφλό στο δρόμο ή ακόμα και αν σε μια διάβαση μας κάνει κάποιος σήμα να περάσουμε, όσο συναντάμε κάποιον άγνωστο που τον ερωτευόμαστε με την πρώτη ματιά, ξανά και ξανά , όσο χαμογελάμε στην κάθε μέρα και στο άγνωστο που αυτή φέρνει... όσο...όσο...όσο... όσο υπάρχει Ζωή...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Που πάνε τα όνειρα όταν ξυπνάμε;

«Από πού ονειρευόμαστε; Μπροστά ή πίσω από τα μάτια;

Που βρίσκεται η οθόνη του ονείρου;

Αυτή η παρένθεση που μέσα της κατοικούν με μαγικό τρόπο όλες οι επιθυμίες μας που βρίσκεται;..» διαβάζω στο βιβλίο της Λουκίας Ρικάκη ‘Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας’ και συνεχίζω να αναρωτιέμαι..

Όνειρα μια λέξη που μου αρέσει και μου προκαλεί μυστήριο..Ξεκινάει με το ‘ο’ σαν μέσα σ’αυτά να χωράνε ‘όλα’ όσα επιθυμείς ή φαντάζεσαι και τελειώνει με το ‘α’ , όπως λέμε αγάπη, αστέρια, αλήθεια, απόσταση..Τι παιχνίδια μας παίζει το υποσυνείδητο που σύμφωνα με τον Freud όταν άρχισε την ανάλυση των ονείρων πίστευε ότι κάθε ανθρώπινη πράξη, αντίδραση δεν συμβαίνει τυχαία αλλά υποκινείται ως ένα βαθμό από το υποσυνείδητο και ο άνθρωπος στη σημερινή κοινωνία τείνει να καταστέλλει τις επιθυμίες και τα ένστικτα του, τα οποία του βγαίνουν στη διάρκεια των ονείρων. Τα όνειρα λοιπόν, μοιάζουν σαν ταινίες μικρού μήκους αν αναλογιστούμε ότι διαρκούν ελάχιστα..χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν αφήνουν κάτι σε μας μετά..Το σενάριο και η πλοκή τους δεν είμαι σίγουρη ποιος τα γράφει, αφού πολλές φορές είναι τόσο μπερδεμένες οι εικόνες, τα λόγια, οι ιδέες.. συχνά εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές με συναισθήματα φόβου, αγωνίας, λύπης, χαράς, μυστηρίου και αισθήσεων μοναδικών..Και οι συμπρωταγωνιστές μας άλλοτε είναι άνθρωποι που γνωρίζουμε , άλλοτε άγνωστοι ή και άνθρωποι που απλά τους έχουμε δει μόνο σε μια φωτογραφία χωρίς καν να έχουμε ακούσει ποτέ τη φωνή τους, και μεταφερόμαστε σε μέρη το ίδιο άγνωστα ή μη..Και είναι και αυτά τα όνειρα που ξυπνάς το άλλο πρωί με μια γλυκιά αίσθηση και έναν χωρίς λόγο ενθουσιασμό με ένα κολλημένο χαμόγελο στα χείλη..Ίσως γι’αυτό το λίγο που μας προσφέρουν έχουν αυτή την ιδιαίτερη θέση στον καθένα.. κάποιες στιγμές που είναι δύσκολο να γίνουν πραγματικότητα. Αλλά και η πραγματικότητα ίσως γι’αυτό υπάρχει για να διασώζει το όνειρο..Και κανείς δεν ξέρει, ίσως μια μέρα το όνειρο σου αν το πιστέψεις ,βγει αληθινό και να μην ξαναπείς όνειρο ήτανε..ή όπως λέει ένας στίχος του Μουζουράκη ‘Ψάχνω τρόπο μες στα όνειρά μου, λίγο πριν σε χάσω να σε φέρω κοντά μου’..Γι’αυτό όπως είχα ξαναγράψει ας συνεχίσουμε ‘να ονειρευόμαστε, με κλειστά και ανοιχτά μάτια’..Στο φως και στο σκοτάδι...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Αυθόρμητη σαν την βροχή..

Καθισμένη δίπλα στο παράθυρο… χαμένη στον ηλεκτρονικό κόσμο.. έπεσε στα μάτια μου αυτή η εικόνα...

Μια στιγμή αυθόρμητη. Καθώς προχωρούσε, δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι ίσως κάποιος την τραβούσε.. Χαμένη στις σκέψεις της και απολαμβάνοντας τις σταγόνες της βροχής που έπεφταν απαλά πάνω από την αγαπημένη της ομπρέλα.. προχωρούσε…

Αναρωτιέμαι αρκετές φορές πως μια τόσο απλή φωτογραφία μπορεί να ξεχωρίσει έτσι και να δώσει έναν άλλο ύφος στη διάθεση μας!

Γίνεσαι ένα με το χαρακτήρα της φωτογραφίας και προσπαθείς να διαβάσεις τις σκέψεις του.. να δημιουργήσεις δικές σου εικόνες και να ταξιδέψεις μαζί του..οπουδήποτε κ αν έχει τραβηχτεί… μιας το μέρος για μας είναι άγνωστο..

Η βροχή μπορεί να μας προκαλεί γενικότερα ένα συναίσθημα μελαγχολίας, αλλά δεν παύει να είναι μια πηγή θαυμασμού για τον κάθε ένα μας ξεχωριστά.

Έτσι λοιπόν ας καλωσορίσουμε τα πρωτοβρόχια και για φέτος!!!

«τοσοδούλα»