Focus on everything better today...

Μπορεί να υπάρχουν μέρες απογοήτευσης, απαισιοδοξίας, μέρες που φαντάζουν τόσο σκοτεινές και ταυτόχρονα τόσο μακρινές για άλλους, που σκέφτεσαι  πως θα ξεπεραστούν..

Αλλά υπάρχουν και μέρες φωτεινές, μέρες γεμάτες από μια μη ακατανόητη χαρά να σε γεμίζει, μόλις που έχεις ξυπνήσει το πρωί από ένα καλό όνειρο. Μέρες γεμάτες από μικρές στιγμές παρέα με αγαπημένους φίλους, να αναλύεται σ’ ένα καφέ για όλα εκείνα που σας απασχολούν και τόσα άλλα που ακόμα δεν βρίσκουν απάντηση..Μικρά πράγματα όπως ένα τραγούδι να’χει κολλήσει στο repeat ή ένα άλλο που ακούσατε στο ραδιόφωνο τυχαία και να σας φτιάχνει τη διάθεση, ένα βιβλίο που  σας ταξίδεψε σε άλλες ζωές και σε άλλες πόλεις, μια βόλτα στη θάλασσα και τόσα άλλα που αγαπάει κάποιος..

Συνεχίζω να ακούω το τραγούδι“Moby & Mylène Farmer - Slipping Away” το φως του ήλιου με τραβάει προς το παράθυρο θυμίζοντας μου πως το καλοκαίρι έρθετε και ένα χαμόγελο σχηματίζεται, σιγοτραγουδώντας  

Open to everything happy and sad.

Seeing the good when it's all going bad. 

Focus on everything better today..

 "Μ&Τ"

Πόσο να κρατάει η αγάπη; ο έρωτας; η φιλία; μια σχέση; μια υπόσχεση; ένα φιλί; μια αγκαλιά; ένα άγγιγμα; ένα ταξίδι; τα λόγια; ένα τραγούδι; ένα τσιγάρο; ένα τηλεφώνημα στην άκρη της νύχτας; ένα βιβλίο; ένα χαμόγελο; ένας καφές μαζί σου; μια στιγμή που τα μάτια μας συναντήθηκαν;… ένα όνειρο;

"M&Τ"

φωτογραφία : Kate Alizadeh

για την παγκόσμια μέρα ποίησης..

Ο πράσινος κήπος ~ Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.


Περιμένοντας το βράδυ ~ Τάσος Λειβαδίτης

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά

κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

"Μ&Τ"

All that we see or seem, is but a dream within a dream (Edgar Allan Poe)

Βάζω να ακούσω ξανά παλιά CD, ξεχασμένα από μένα και στοιβαγμένα σ’ένα ράφι της βιβλιοθήθης..

Κολλάω με ένα CD των Πυξ-Λαξ ‘Ο μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες’..

και ειδικά με το κομμάτι ‘Τα όνειρα της Μαίρης’..με παρασέρνουν οι στίχοι

‘Πώς αλλάζει η ζωή μας σε μια νύχτα. Τι είναι λάθος το πρωί, και τι αλήθεια’

Πώς πάμε για ύπνο μια νύχτα και ένα όνειρο που γεννήθηκε εκεί στις 4 τα ξημερώματα είναι ικανό να μας αλλάξει την διάθεση το άλλο πρωί..

Το άλλο πρωί να ξυπνάς με κέφι, με μια γλυκιά προσμονή σαν να’χεις φτερά στα πόδια αλλά ταυτόχρονα και μια νοσταλγία γιατί ξέρεις ότι ήταν απλά ένα όνειρο..

Και μια μέρα ή νύχτα να πεις..«Ίσως να έχω ξαναέρθει̇ τα έχω δει αυτά τα χρώματα̇ είναι οι δρόμοι που περπατήσαμε μαζί, η θάλασσα που φτάσαμε μαζί κοιτάζοντας στο ίδιο σημείο, πέρα από τον ορίζοντα που βλέπαμε ως τώρα»

"Μ & Τ "

Ένα γλυκό παραμύθι...

...Σε ένα ουρανό ήταν 2 αγγελάκια...αγαπημένα πολύ... που το όνειρό τους ήταν να κατέβουν στη γη..και να σκορπίσουν τον έρωτα και την αγάπη...

Έτσι λοιπόν κατέβηκαν...αλλά το μόνο που είδαν ήταν δυστυχία και φτώχεια...και στεναχωρήθηκαν πολύ..δεν περίμεναν να δουν τέτοια εικόνα..

Αποφάσισαν τότε να δώσουν στους ανθρώπους λίγο χαρά...κ να σκορπίσουν την αγάπη όπως κ είχαν ονειρευτεί...

Άρχισαν λοιπόν να ρίχνουν μια βροχή από καρδούλες πάνω από τη γη... κ πολλές ακτίνες του Ήλιου...ώστε οι άνθρωποι να βρουν την αγάπη στο ταίρι τους... αλλά κ λίγη ζεστασιά μέσα στο κρύο χειμώνα...!

Με μιας τα λυπημένα πρόσωπα τους φωτίστηκαν και τη θέση τους πήραν χαρούμενα χαμόγελα… Ευχαριστημένα τα 2 αγγελάκια αποχαιρέτησαν τη γη με ένα όμορφο ουράνιο τόξο και ανέβηκαν κ πάλι στον ουρανό!!!

«τοσοδούλα»

''χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος'' είχε πει ο Νίτσε..

Μόνο μια μελωδία αρκεί για να δραπετεύσει το μυαλό σου, σε ταξίδια νοερά, σε ταξίδια δίπλα στο παράθυρο, σε ταξίδια που ξεκινούν με τις σκέψεις και έπειτα οι σκέψεις γίνονται εικόνες. Τις εικόνες που φυλάς στο βιβλίο των ματιών σου μαζί με όλα αυτά που πιστεύεις. Όσο κι αν αυτά μπορούν να έχουν την ονομασία, όνειρα ή φαντασία, είναι πάντα εκεί για όσους τα έχουν ανάγκη. Είναι οι σκέψεις του καθενός,κρυμμένες πολλές φορές στα βάθη της ψυχής.
Κάποιος ίσως τις εκμυστηρευτεί, καθισμένος σε ένα βράχο και βλέποντας την θάλασσα ΄ψάχνοντας για την γραμμή του ορίζοντα' εκεί που ο ουρανός και η θάλασσα ενώνονται ή χωρίζουν..
Και κάποιος άλλος, στον άνθρωπο που είναι δίπλα του και θα αφεθεί σ' αυτόν γιατί θα ξέρει να ακούει και να βλέπει, αυτά που οι άλλοι δεν παρατηρούν και τα θεωρούν ασήμαντα. Η ομορφιά που σώζει άλλωστε τον κόσμο, μπορεί να μισοκρύβεται και στα άσχημα. Γι' αυτό και μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν είναι τέλειοι, που δεν κρύβονται πίσω από την μάσκα του ψεύτικου, που δεν φοβούνται να δείξουν μια παλιά πληγή και τον πόνο, να πουν την αλήθεια για ότι τους αρέσει και ότι τους φοβίζει.. Περπατώντας στο δρόμο ή σ' ένα τρένο, θα τους αντικρίσεις και από το βλέμμα τους θα καταλάβεις..ίσως και να σχηματιστεί ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών σου..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Θάλασσα φουρτουνιασμένη...αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του..

Θάλασσα φουρτουνιασμένη..αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του...

Καμιά φορά σε ηρεμεί να τον ακούς έτσι που φυσά.. & το άκουσμα του να περνά ανενόχλητα ανάμεσα από τα παντζούρια των παραθύρων... άλλοτε πάλι σε τρομάζει τόσο δυνατά που ακούγεται...

Οι κορμοί των δέντρων μπροστά του είναι σαν παιχνιδάκι..πόσο εύκολα μπορεί να τους λυγίσει και να τους σπάσει... & τα φύλλα που είναι πεσμένα στο δρόμο σαν χαρτοπόλεμος, σκορπίζουν εδώ και εκεί...

Ακούμπησα την ζεστή μου κούπα στο γραφείο..και βγήκα έξω...πρώτη φορά δεν σκέφτηκα τίποτα...τις σκέψεις μου τις είχε πάρει όλες εκείνος...περπάτησα λίγο και απλά ένιωθα στο πρόσωπο μου σταγόνες...όχι από την βροχή όμως...από τη θάλασσα... πόσο όμορφη,αλλά & τρομαχτική μπορεί να γίνει παράλληλα...

"τοσοδούλα"

Κλείνω τα μάτια κι αρχίζω να μετράω..
Δεν προλαβαίνω να μετρήσω ως το δέκα, και είσαι εκεί..
Δίπλα μου, όχι απέναντι μου.
Προχωράμε στην παραλία..Τα βήματα μας αφήνουν τα σημάδια τους στην άμμο' δείγμα ότι περάσαμε από εκεί..
Με κυνηγάς και εγώ τρέχω να σου ξεφύγω..
Προσπαθώ, μα..
Είμαι ήδη κρυμμένη στην αγκαλιά σου..
Δεν μπορώ να σου κρυφτώ, όπως κι εσύ..Τα τείχη καταρρεύσαν ανάμεσα μας..
Σαν τα κύματα που χτυπούν με δύναμη τα βράχια..
Και μέσα στην άμμο ένα κοχύλι..
Μου πες " για να ακούς τον ήχο της θάλασσας και την φωνή μου, όταν θα..."
Ανοίγω τα μάτια. Κοιτάω στο κομοδίνο και χαμογελάω..
Για να υπάρχει εκεί, θα πει πως όπου να' ναι έρχεσαι..

Υ.Γ: Οι υπόλοιπες 356 μέρες σας, να'ναι γεμάτες υγεία, πολλά χαμόγελα και όνειρα..όνειρα που διασώζουν την πραγματικότητα και την ξεπερνούν..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Περιμένοντας τον Άη Βασίλη...

Ποιός είπε ότι δεν πιστεύει στον Άη Βασίλη?

Μικροί μεγάλοι περιμένουν πως και πως την Πρωτοχρονιά, τα δώρα τους κάτω από το στολισμένο δέντρο...

Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρούλα ..περιμέναμε με τον αδερφό μου πως και πως να ξημερώσει Πρωτοχρονιά..και να τρέξουμε κάτω από το δέντρο..ερχόταν,με ξυπνούσε και το σπίτι γέμιζε γέλια και χαρά!!!!

"Μαμά, μπαμπά ήρθε ο Άη Βασίλης!!!! Μου έφερε τη Barbie που ζήτησα!!!"

"Και μένα το γκαράζ με τα αυτοκινητάκια"(συμπλήρωνε ο αδερφός μου)

"Ακούσατε τα κουδουνάκια το βράδυ που ήρθε ο Άη Βασίλης?" (μας ρώταγε η μητέρα μας)

" Όχι.." απαντούσαμε και τα δυο με ένα απορημένο βλέμμα...

"Δεν πειράζει του χρόνου"(μας έλεγε η μητέρα μου...)"Αν είστε πάλι καλά παιδάκια θα ξαναέρθει!"

Αυτή ήταν η μαγεία των Χριστουγέννων..να περιμένουμε το "μεγάλο" δώρο κάτω από το δέντρο..

Κάθε χρόνο αυτή τη σκηνή σκέφτομαι συνέχεια...και πάντα πριν κοιμηθώ ακόμα και τώρα..ρίχνω και ένα βλέφαρο έξω από το παράθυρο μου...να δω..μήπως τον δω...ή μήπως ακούσω τα κουδουνάκια του από τον Roudolf...

Μπορεί να μην τον έχω δει..να μην τον έχω ακούσει..αλλά κάθε χρόνο ζωντανεύει στη ψυχή μου..μέσα από τα παιδικά Χριστουγεννιάτικα βιβλία..ή ακόμα και στα όνειρα μου...

Ευχαριστώ τους γονείς μου..που δεν με μεγάλωσαν γρήγορα..που με έκαναν να πιστεύω και να νιώθω την παρουσία του κάθε χρόνο ακόμα και σήμερα!!!!

Ελπίζω και εσείς να έχετε το ίδιο όμορφες και γλυκές αναμνήσεις από τα παιδικά σας Χριστούγεννα!!!

Χρόνια πολλά σε όλους σας!!! Με υγεία, αγάπη και ευτυχία και πολύ δημιουργικότητα!!!

Εύχομαι και φέτος ο Άη Βασίλης μαζί με το νέο έτος, να σας φέρει αυτό που επιθυμείτε περισσότερο!!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

"τοσοδούλα"

Bye bye November..welcome December..

Αφού αποχαιρετήσαμε τον Νοέμβριο που δεν ήταν τόσο 'Sweet November' όσο θα θέλαμε..Υποδεχτήκαμε με το πιο γλυκό χαμόγελο και καλωσόρισμα τον Δεκέμβριο..Τον Δεκέμβριο που φέρνει το τέλος μιας ολόκληρης χρονιάς, που κουβαλάει στην πλάτη του τις αναμνήσεις όλων των υπόλοιπων μηνών, καλές ή κακές αναλόγως..Φέρνει όμως και τα Χριστούγεννα στις καρδιές μας!!Αυτά τα φωτάκια στους δρόμους, τις μυρωδιές από τα σπιτικά γλυκά..μιαμ μιαμ μελομακάρονα, το στόλισμα των σπιτιών,το σμίξιμο φίλων που χάθηκαν και όμως ξαναβρίσκονται, την αγάπη που λείπει στις μέρες μας, αυτή την σπίθα για ενθουσιασμό που είχαμε ως παιδιά, και όλες τις μικρές στιγμές που τις συνδέουμε μαζί..Μακάρι λοιπόν, οι φετινές γιορτές να μας φέρουν πιο κοντά σε όσα επιθυμούμε και ονειρευόμαστε.Ακούς εσύ Άι-Βασίλη ε??

Και επειδή τελείωσα ένα βιβλίο που κέρδισα στα γενέθλια μου από έναν διαγωνισμό, από αυτά που όταν ξεκινάς δεν θες να αφήσεις,και το απολαμβάνεις μέχρι την τελευταία σελίδα αν πέσει στα χέρια σας, μιας και λίγο το κρύο, λίγο η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, ένα τζάκι και μια ζεστή σοκολάτα ενδείκνυται για διάβασμα σας παραθέτω ένα απόσπασμα...

"Μίλησαν ώρες πολλές για θέματα ανούσια και για άλλα πολύ προσωπικά. Είναι εύκολο να εκθέτεις τον εαυτό σου σε έναν ξένο, πρώτα απ' όλα γιατί είναι ξένος και δεύτερον γιατί στην περίπτωση τους θα παρέμεναν ξένοι. Έτσι κάπως είναι και οι ατελείωτες συζητήσεις στις σύγχρονες, διαδικτυακές, ''ανθρώπινες'' σχέσεις.
Πώς να νιώσεις εκεί εκτεθειμένος; Κι αν νιώσεις, όποια στιγμή θες το σταματάς. Όμως αυτός ο ξένος στον οποίο εκθέτεις στοιχεία του εαυτού σου, ξαφνικά γίνεται οικείος, γίνεται ένα κάτι για εσένα. Ο άνθρωπος είναι ο αστάθμητος παράγοντας. Όσο καλά κι αν προετοιμαστείς, όσες άμυνες κι αν υψώσεις, όσες θεωρίες και να έχεις διαβάσει και όσες κι αν εφεύρεις, τη στιγμή εκείνη που ζεις μια κατάσταση ξαφνιάζεσαι και από τον άλλο και από τον εαυτό σου. Τα δεδομένα πλέον έχουν διαφοροποιηθεί από εκείνα τα υποθετικά που ήξερες πώς να τα χειριστείς. Έτσι, ενώ το παγωτό είχε τελειώσει, μετρούσαν σχεδόν ενάμιση χρόνο απ' όταν πρωτογνωρίστηκαν."

Από το βιβλίο της Αγγελική Σχοινά 'Καλημέρα και Αντίο' των βορειοδυτικών εκδόσεων με ISBN: 978-960-99666-1-0

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"