Ο δρόμος σου είσαι εσύ...

Ο καιρός σήμερα σαν να προσαρμόστηκε λίγο με το ημερολόγιο…

Από το πρωί έβρεχε και σχεδόν κατά την διάρκεια της μέρας συνεχίστηκε άλλοτε πιο πολύ, άλλοτε πιο λίγο… Κάθε φορά που βρέχει σαν να καθαρίζουν λίγο όλα γύρω σου, να παίρνουν νέες μορφές και να τα κοιτάς και από μια άλλη οπτική γωνία… Ας ελπίσουμε να συνεχιστεί, ώστε να μπούμε στο κλίμα ότι έρχονται Χριστούγεννα…Ήδη στα μαγαζιά οι πρώτες βιτρίνες έχουν ξεκινήσει να στολίζονται…Την ίδια πορεία ακολουθούν και οι δρόμοι της πόλης…Κάτω από αυτό το φως που ο καθένας θα το αντιληφθεί διαφορετικά, θα ξεκινήσουμε για κάτι νέο, μια αρχή πιο κοντά σε αυτό που επιθυμούμε…Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό που μας τραγουδάει ο Νίκος Πορτοκάλογλου…Έτσι, αφήνουμε πίσω μας ότι μας πληγώνει και χαμογελάμε στο τώρα…

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Μια φιλία ξεχωριστή...

Υπάρχουν πολλών ειδών ανθρώπων...που όταν τους κοιτάζεις δεν μπορείς να φανταστείς ποτέ τι μπορεί να κρύβουν μέσα τους...τι συναισθήματα έχουν κ πώς ξεπερνούν τα προβλήματά τους...

Όλοι κρύβουμε μέσα μας πράγματα κ συναισθήματα που λίγοι είναι εκείνοι που θα τα γνωρίσουν...Λίγοι εκείνοι που θα σταθούν τυχεροί να τ'ακούσουν κ να απολαύσουν τις συζητήσεις τους μαζί τους...κ είναι τόσο μαγικό,τόσο αληθινό,τόσο όμορφο...

Έτσι κ εγώ στάθηκα από τους τυχερούς που γνώρισα στη ζωή μου ένα τέτοιο άνθρωπο...

Κ αυτός ο άνθρωπος είναι στη ζωή μου κ στην καθημερινότητά μου 8 χρόνια...μαζί στις λύπες,μαζί στις χαρές...

Γι'αυτό λοιπόν θα ήθελα να της αφιερώσω αυτό το κείμενο με όλη μου την αγάπη κ να της πω,ότι όλοι μέσα μας κρύβουμε πολλά που μας προβληματίζουν,αλλά πάντα έρχεται η ώρα που εμφανίζονται στο φως κ με την βοήθεια των αγαπημένων μας προσώπων λύνονται όλα!!!

Έτσι θέλησε να γράψει κάποιες δικές τις σκέψεις που την έχουν αγγίξει τον τελευταίο καιρό...κ να τις μοιραστεί μαζί μου...κ αντίστοιχα εγώ να τις μοιραστώ μαζί σας...

Μαύρο Πέπλο

"Η νύχτα πάλι έριξε το μαύρο της το πέπλο

και όπως κάθομαι μονάχη,

το φεγγάρι βλέπω...

Σαν να κατέβηκε απόψε και να έκατσε δίπλα μου,

άρχισε να με παρηγορεί και να μοιράζεται την πίκρα μου!

Λυπάται που με βλέπει πάλι μόνη

άλλο ένα βράδυ να παλεύω με τον πόνο...

Και καθώς ένα αστέρι πέφτει σιγά-σιγά

από των ματιών την άκρη νιώθω ένα δάκρυ ν'αργοκυλά

και όπως γυρίζω να σταματήσω τη σταγόνα

βλέπω να καθρεφτίζεται πάνω της η δική σου εικόνα...

Όλα απόψε σε θυμίζουν,τα μάτια μου με σένα πλημμυρίζουν

δεν ξέρω που γυρνάς,πως περνάς αλλά πως ακόμα με πονάς!

Αναρωτιέμαι αν σου ζήτησα πολλά,αν ήταν όνειρα τρελά,μακρινά

ή μήπως η καρδιά μου είναι τρελή που ακόμα την παιδεύει η δικιά σου η μορφή...

Και καθώς η νύχτα περνά και τα λάθη σου μετρά,το μυαλό μου σταματά

και με τις αναμνήσεις συντροφιά,ζητώ τη δικιά σου αγκαλιά,

μα εσύ δεν είσαι πουθενά,παντού κυριαρχεί η μοναξιά μέσα στη βουβή βραδιά.."

"Άλλο ένα βράδυ,πυκνό σκοτάδι,λείπεις εσύ,

που είσαι η ζωή μου η μισή...

Και είμαι μόνη,παρέα μου ο πόνος,

και ξάφνου εκεί,μες τη σιωπή,

έρχεσαι μπροστά μου...

Άχ γλυκέ μου και σε αγγίζω,

σαστίζω και σε φιλώ

και σου μιλώ...

Μα αυτό είναι ψέμα,μια αυταπάτη,

όνειρο είναι και μια απάτη...

Ποτέ δεν θα'ρθεις,ποτέ,ποτέ..."

"Σιωπηλή κοπέλα μες τη νύχτα"

"τοσοδούλα"

Μια ιστορία διαφορετική από τις άλλες...

"Είναι απίστευτο πως από τη μια στιγμή στην άλλη, η ζωή σου μπορεί ν'αλλάξει έτσι ξαφνικά και να συνειδητοποιήσεις πράγματα και γεγονότα που ήταν δύσκολο να τα δεις τότε..."

...Αυτά ήταν τα λόγια της μικρής μου πριγκίπισσας...και άφού σηκώθηκε από το κρεβάτι της, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και παρατήρησε ότι εκτός από πόσο όμορφη ήταν...το πρόσωπο της έλαμπε από ευτυχία και ένα απέραντο χαμόγελο ν'απλώνεται διάπλατα στα χείλη της...

Αυτό οφειλόταν στο ότι όσα αναζητούσε εκείνο τον καιρό...τα είχε βρει στο μικρό της πρίγκιπα...Και οι 2 τους υποχέθηκαν παντοτινή αγάπη και κανένα εμπόδιο να μην αφήσουν να μπει αναμέσα τους και τους δηλητηριάσει...

Όμως μην ξεχνάμε πως στα παραμύθια υπάρχουν και τα ξωτικά,οι μάγισσες και ένα σορό άλλες προσωπικότητες, που προσπαθούν με κάθε ύπουλο τρόπο να παγιδεύσουν τους ήρωες μας και να τους εμποδίσουν στην ευτυχία τους...

Αρκετές φορές μάλιστα το πετυχαίνουν...αλλά πάντα στο τέλος οι ήρωες μας παλεύουν μέχρι και την τελευταία στιγμή να σωθούν...ώσπου έρχεται η στιγμή που μπορεί να φαίνεται ότι όλα έχουν χαθεί...ξαφνικά όλα ν'αλλάζουν και το καλό να νικάει το κακό...

Και κάπως έτσι τελειώνει...με τη φράση...

"Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!!"

Φαίνεται σαν παραμύθι...είναι παραμύθι...

Και ο καθένας μας βιώνει το δικό του...όπως κ εγώ!

Γιατί εαν στη ζωή σου δεν έχεις τον δικό σου κόσμο...τότε δεν θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος...

Ζήσε το όνειρό σου...

Ζήσε τη στιγμή...

Και προσπάθησε να την κρατήσεις για πάντα ζωντανή!!!!

"τοσοδούλα"

Η μαγεία των αστεριών...

Ξαπλωμένη σ' ένα βράχο κοιτώντας τ' αστέρια...

Δισεκατομμύρια φωτάκια σκόρπια μεταξύ τους, άλλα περισσότερα φωτεινά και άλλα λιγότερο...
Πάντα ξεχωρίζει ένα!!!
Το πιο λαμπερό από όλα, που λένε ότι είναι το πρώτο που φάνηκε στον ουρανό...
Έτσι τα παρατηρείς χωρίς να προσπαθείς να δώσεις κάποια εξήγηση...
Απλά αναρωτιέσαι..¨Είναι άραγε ήλιοι που φωτίζουν τους πλανήτες? ή Μήπως οι ψυχές εκείνων που έχουν φύγει από κοντά μας και συνεχίζουν ακόμα να μας φωτίζουν?¨
Και ξαφνικά μες την απόλυτη ηρεμία των σκέψεων μου, καθώς κοιτάζω αυτή τη μαγεία...
Φωνάζω στον εαυτό μου¨Πέφτει ένα αστέρι!Κάνε μια ευχή!¨
Η ευχή μου εύχομαι να πραγματοποιηθεί...

¨Να είμαστε όλοι καλά και τυχεροί να ξαναδούμε αυτό το θέαμα!¨

¨τοσοδούλα¨

Με θέα το απέραντο γαλάζιο...

Το πλοίο είχε ξεκινήσει και άλλο ένα ταξίδι έκανε την αρχή του. Εγώ καθισμένη στην θέση μου, δίπλα στο παράθυρο να χάνομαι στο απέραντο γαλάζιο, στην θάλασσα που τόσο με μαγεύει παρέα με ένα ζεστό καφέ και κάπου εκεί οι σκέψεις άρχισαν να περνάνε από μπροστά μου. "Είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται, το βιώνω κάθε φορά. Κάθε φορά και λίγο πιο διαφορετικό όπως σχεδόν όλα τα πράγματα στην ζωή δεν είναι ίδια σαν την πρώτη φορά. Μπροστά μου μόνο η θάλασσα, μόνο αυτή ο οδηγός. Ο ουρανός ολοκάθαρος στο γαλάζιο χρώμα του με μικρές πινελιές από σύννεφα ντυμένα σ' ένα χρώμα κίτρινο ανοιχτό. Δύσκολο να το περιγράψω. Ο καθένας θα το περιέγραφε και λίγο διαφορετικά. Διαφέρουν τα μάτια της ψυχής, δεν βλέπουμε όλοι το ίδιο. Θάλασσα και ουρανός να γίνονται ένα και μια ματιά εκεί να φτάνει για να νιώσεις ηρεμία, γαλήνη και την ψυχή σου να αδειάζει εκεί μπροστά με χίλιες δύο σκέψεις. Όλα όσα βρίσκονται κάτω από το βυθό καλά κρυμμένα αρχίζουν να ταλαντεύονται εκεί μπροστά σου και εσύ να προσπαθείς να τα βάλεις στην σειρά, όχι πάντα όμως. Κάποιες σκέψεις περνούν και φεύγουν πάλι. Πόσα ταξίδια αλήθεια κάνει ο καθένας μας απλά με την σκέψη; Τα δικά μου είναι ατέλειωτα παρέα με αγαπημένη μουσική...Πόσες κρυμμένες αλήθειες κρύβονται κάτω από την θάλασσα εκεί βαθιά στο βυθό;Πόσες αλήθειες και δυνάμεις κρύβουμε βαθιά μέσα μας και ακόμα δεν τις έχουμε ανακαλύψει;"

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Σε κάθε τραγούδι που ακούω

Σε κάθε εικόνα που αντικρίζω
Σε κάθε στιγμή που ζω
Στην θάλασσα όταν χάνομαι
και στον ουρανό όταν πετάω
Εσύ εκεί υπάρχεις...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Βροχή...

'Αρχισαν τα πρωτοβρόχια...και οι πρώτες σταγόνες βροχής πέφτουν και κυλούν στο δρόμο... Τί περίεργο συναίσθημα που μας δημιουργεί αυτό το φαινόμενο... Από τη μια στιγμή στην άλλη αλλάζει τα συναισθήματα και τη διάθεσή μας... Σε μελαγχολεί για πράγματα που δεν πρόλαβες να ζήσεις ή που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις...και από την άλλη δεν σταματάς να τη κοιτάζεις καθώς σε ταξιδεύει και το μυαλό σου αφήνεται... Πίσω από τη τζαμαρία παρατηρείς το γκρίζο των σύννεφων στον ουρανό και τις σταγόνες που πέφτουν πότε αργά,πότε γρήγορα,χωρίς να ξέρεις πότε θα σταματήσει...και η μουσική από πίσω να συνεχίζει να παίζει την αγαπημένη σου μελωδία,καλύπτοντας τα μπουμπουνιτά και τις βροντές... Έτσι καθισμένη στην πολυθρόνα με το βιβλίο σου παρέα...συνεχίζεις να φαντάζεσαι τους ήρωες τις ιστορίας σου...

''τοσοδούλα''

Ένα απόγευμα του καλοκαιριού...

Όλη μέρα το μυαλό της ξέφευγε από εκεί που βρισκόταν μαζί με τους άλλους, σε άλλες σκέψεις δικές της που την απασχολούσαν από καιρό. Από τότε που άρχισε να βλέπει την πραγματικότητα και τον κόσμο γύρω της με άλλα μάτια. Με τα μάτια της ψυχής της... Αυτά που ήταν δύσκολο να βρει ίδια να την καταλαβαίνουν και όσα βρήκε ήταν λίγα. Σε κάθε της ευκαιρία της άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της. Ειδικά όταν βρισκόταν στο τρένο που πίστευε ό,τι οι ζωές ανθρώπων που συναντήθηκαν και ξαφνικά χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή ήταν πιθανό να ξανασυναντηθούν κάποτε...Ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του εμπειρίες και πολλές αναμνήσεις βαθιά ριζωμένες. Αυτά είναι που μας προκαλούν και ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών, την λύπη που σκιαγραφείται στο πρόσωπο και ένα σωρό άλλες εκφράσεις του προσώπου ανάλογα με τις καταστάσεις που ζήσαμε και τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν. Έτσι, και εκείνη χθες. Δεν άντεξε. Προσπαθούσε να το κρατήσει μέσα της, ασχολιόταν με κάτι άλλο χαράζοντας το όνομα της στον βράχο με όση δύναμη κι αν είχε. Άλλα δεν τα κατάφερε. Την πήρε το παράπονο και ίσως και να ένιωσε καλύτερα. Ναι, μετά όλα έγιναν καλύτερα!
Καθώς γύριζε είχε αφεθεί στη θέα που απλωνόταν έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου με ένα τρυφερό αεράκι να την δροσίζει.., Τα χρώματα που είχαν δημιουργηθεί από την δύση του ηλίου ήταν μαγικά. Ξεκίναγε το μπλε της θάλασσας μετά ένα μοβ ανοιχτό, ύστερα το κόκκινο, το πορτοκαλί και τέλος το κίτρινο να συναντάει το γαλάζιο του ουρανού. Ήξερε ό,τι μια ματιά της εκεί έφτανε για να ξανααντλήσει όλη την δύναμη που έκρυβε βαθιά μέσα της, για να συνεχίσει την ζωή της με ό,τι καλό ή κακό θα 'ρθόταν.. Αν καταγράφαμε τις σκέψεις και τις λέξεις που πέρασαν από το μυαλό μας ακριβώς εκείνη την στιγμή που αντικρίζαμε μια εικόνα ή βιώναμε μια κατάσταση, τότε ήταν που θα γεννιόνταν και τα πιο ωραία λόγια... Λόγια βγαλμένα κατευθείαν από την ψυχή χωρίς την παραμικρή επεξεργασία...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Για να γίνουμε καλύτεροι...

Τα εμπόδια είναι για να τα προσπερνάμε και να μας να κάνουνε δυνατότερους... και οι χωρισμοί το ίδιο!!! Γι'αυτό... Σκληρή χρείαζεται να γίνεις,σκληρή για να επιτύχεις... ν'αντιμετωπίσεις το χρόνο με ηρεμία και ν'αποκτήσεις ψυχραιμία!!! Όλα θα γίνουν καλύτερα θα το δεις κ εσύ... ηρέμησε κ απόλαυσε, γιατί η ζωή είναι μικρή!!!!!!

΄'τοσοδούλα"

ΓΙΑΤΙ....

Μ'ένα "γιατί" περιπλανιέμαι...μ'ένα "γιατί" αναρωτιέμαι...
Γιατί στις όμορφες στιγμές που σε βλέπουν να γελάς και να΄σαι ευτυχισμένη,έρχεται η στιγμή που από τον ουρανό που είσαι,καταλήγεις στη γη ανώμαλα...?
Δίχως εξηγήσεις,δίχως αιτιολογία...απλά μένεις μ'ένα "γιατί' να σε τυρρανάει σε κάθε σκέψη που κάνεις...
Γιατί να τελειώνει ότι πιο όμορφο έχεις ζήσει...έτσι ξαφνικά?
Όλοι μετά λένε"ο χρόνος θα τα γιατρέψει όλα...όλα θα ξεχαστούν"
Το ερώτημα είναι πώς θα ξεχαστούν???
Κ η απάντηση?Απλά δεν μπορεί να ξεχαστεί...γιατί δεν υπάρχει ιατρειά στο θέμα του έρωτα!!!
Έτσι λοιπόν μη μου ζητάς...
"Τα περασμένα να ξεχάσω,δρόμους που πέρασα να μην ξαναπεράσω,λόγια που είπες να μην τα φέρνω πίσω...ότι αγάπησα πολύ να το μισήσω!!!"

''τοσοδούλα"