Με ξέρεις...

Μέρα με τη μέρα κλείνομαι..σε αυτόν που μόνο εμπιστεύομαι περισσότερο..στον ίδιο μου εαυτό...
Αφήνομαι στα χέρια του και στη μελωδία του...σε αυτή που με μαγεύει..που με ταξιδεύει..που με μεταφέρει σε έναν άλλο κόσμο..σε ένα όνειρο..
Ξέρω ότι μου μιλάς...αλλά όσο θέλω να σε ακούσω δεν μπορώ..
Άγγιξε με..σκούντηξε με να ξυπνήσω...

"τοσοδούλα"

Σε σένα...

Κλείνομαι σε σένα.. Μόνο σε σένα..
Στο βάθος των ματιών σου... 
Στα γλυκά σου χείλη..

Στη σιωπή σου...
Στο είναι σου...

"τοσοδούλα"

Focus on everything better today...

Μπορεί να υπάρχουν μέρες απογοήτευσης, απαισιοδοξίας, μέρες που φαντάζουν τόσο σκοτεινές και ταυτόχρονα τόσο μακρινές για άλλους, που σκέφτεσαι  πως θα ξεπεραστούν..

Αλλά υπάρχουν και μέρες φωτεινές, μέρες γεμάτες από μια μη ακατανόητη χαρά να σε γεμίζει, μόλις που έχεις ξυπνήσει το πρωί από ένα καλό όνειρο. Μέρες γεμάτες από μικρές στιγμές παρέα με αγαπημένους φίλους, να αναλύεται σ’ ένα καφέ για όλα εκείνα που σας απασχολούν και τόσα άλλα που ακόμα δεν βρίσκουν απάντηση..Μικρά πράγματα όπως ένα τραγούδι να’χει κολλήσει στο repeat ή ένα άλλο που ακούσατε στο ραδιόφωνο τυχαία και να σας φτιάχνει τη διάθεση, ένα βιβλίο που  σας ταξίδεψε σε άλλες ζωές και σε άλλες πόλεις, μια βόλτα στη θάλασσα και τόσα άλλα που αγαπάει κάποιος..

Συνεχίζω να ακούω το τραγούδι“Moby & Mylène Farmer - Slipping Away” το φως του ήλιου με τραβάει προς το παράθυρο θυμίζοντας μου πως το καλοκαίρι έρθετε και ένα χαμόγελο σχηματίζεται, σιγοτραγουδώντας  

Open to everything happy and sad.

Seeing the good when it's all going bad. 

Focus on everything better today..

 "Μ&Τ"

Πόσο να κρατάει η αγάπη; ο έρωτας; η φιλία; μια σχέση; μια υπόσχεση; ένα φιλί; μια αγκαλιά; ένα άγγιγμα; ένα ταξίδι; τα λόγια; ένα τραγούδι; ένα τσιγάρο; ένα τηλεφώνημα στην άκρη της νύχτας; ένα βιβλίο; ένα χαμόγελο; ένας καφές μαζί σου; μια στιγμή που τα μάτια μας συναντήθηκαν;… ένα όνειρο;

"M&Τ"

φωτογραφία : Kate Alizadeh

για την παγκόσμια μέρα ποίησης..

Ο πράσινος κήπος ~ Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.


Περιμένοντας το βράδυ ~ Τάσος Λειβαδίτης

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά

κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

"Μ&Τ"

All that we see or seem, is but a dream within a dream (Edgar Allan Poe)

Βάζω να ακούσω ξανά παλιά CD, ξεχασμένα από μένα και στοιβαγμένα σ’ένα ράφι της βιβλιοθήθης..

Κολλάω με ένα CD των Πυξ-Λαξ ‘Ο μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες’..

και ειδικά με το κομμάτι ‘Τα όνειρα της Μαίρης’..με παρασέρνουν οι στίχοι

‘Πώς αλλάζει η ζωή μας σε μια νύχτα. Τι είναι λάθος το πρωί, και τι αλήθεια’

Πώς πάμε για ύπνο μια νύχτα και ένα όνειρο που γεννήθηκε εκεί στις 4 τα ξημερώματα είναι ικανό να μας αλλάξει την διάθεση το άλλο πρωί..

Το άλλο πρωί να ξυπνάς με κέφι, με μια γλυκιά προσμονή σαν να’χεις φτερά στα πόδια αλλά ταυτόχρονα και μια νοσταλγία γιατί ξέρεις ότι ήταν απλά ένα όνειρο..

Και μια μέρα ή νύχτα να πεις..«Ίσως να έχω ξαναέρθει̇ τα έχω δει αυτά τα χρώματα̇ είναι οι δρόμοι που περπατήσαμε μαζί, η θάλασσα που φτάσαμε μαζί κοιτάζοντας στο ίδιο σημείο, πέρα από τον ορίζοντα που βλέπαμε ως τώρα»

"Μ & Τ "

Ένα γλυκό παραμύθι...

...Σε ένα ουρανό ήταν 2 αγγελάκια...αγαπημένα πολύ... που το όνειρό τους ήταν να κατέβουν στη γη..και να σκορπίσουν τον έρωτα και την αγάπη...

Έτσι λοιπόν κατέβηκαν...αλλά το μόνο που είδαν ήταν δυστυχία και φτώχεια...και στεναχωρήθηκαν πολύ..δεν περίμεναν να δουν τέτοια εικόνα..

Αποφάσισαν τότε να δώσουν στους ανθρώπους λίγο χαρά...κ να σκορπίσουν την αγάπη όπως κ είχαν ονειρευτεί...

Άρχισαν λοιπόν να ρίχνουν μια βροχή από καρδούλες πάνω από τη γη... κ πολλές ακτίνες του Ήλιου...ώστε οι άνθρωποι να βρουν την αγάπη στο ταίρι τους... αλλά κ λίγη ζεστασιά μέσα στο κρύο χειμώνα...!

Με μιας τα λυπημένα πρόσωπα τους φωτίστηκαν και τη θέση τους πήραν χαρούμενα χαμόγελα… Ευχαριστημένα τα 2 αγγελάκια αποχαιρέτησαν τη γη με ένα όμορφο ουράνιο τόξο και ανέβηκαν κ πάλι στον ουρανό!!!

«τοσοδούλα»

''χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος'' είχε πει ο Νίτσε..

Μόνο μια μελωδία αρκεί για να δραπετεύσει το μυαλό σου, σε ταξίδια νοερά, σε ταξίδια δίπλα στο παράθυρο, σε ταξίδια που ξεκινούν με τις σκέψεις και έπειτα οι σκέψεις γίνονται εικόνες. Τις εικόνες που φυλάς στο βιβλίο των ματιών σου μαζί με όλα αυτά που πιστεύεις. Όσο κι αν αυτά μπορούν να έχουν την ονομασία, όνειρα ή φαντασία, είναι πάντα εκεί για όσους τα έχουν ανάγκη. Είναι οι σκέψεις του καθενός,κρυμμένες πολλές φορές στα βάθη της ψυχής.
Κάποιος ίσως τις εκμυστηρευτεί, καθισμένος σε ένα βράχο και βλέποντας την θάλασσα ΄ψάχνοντας για την γραμμή του ορίζοντα' εκεί που ο ουρανός και η θάλασσα ενώνονται ή χωρίζουν..
Και κάποιος άλλος, στον άνθρωπο που είναι δίπλα του και θα αφεθεί σ' αυτόν γιατί θα ξέρει να ακούει και να βλέπει, αυτά που οι άλλοι δεν παρατηρούν και τα θεωρούν ασήμαντα. Η ομορφιά που σώζει άλλωστε τον κόσμο, μπορεί να μισοκρύβεται και στα άσχημα. Γι' αυτό και μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν είναι τέλειοι, που δεν κρύβονται πίσω από την μάσκα του ψεύτικου, που δεν φοβούνται να δείξουν μια παλιά πληγή και τον πόνο, να πουν την αλήθεια για ότι τους αρέσει και ότι τους φοβίζει.. Περπατώντας στο δρόμο ή σ' ένα τρένο, θα τους αντικρίσεις και από το βλέμμα τους θα καταλάβεις..ίσως και να σχηματιστεί ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών σου..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Θάλασσα φουρτουνιασμένη...αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του..

Θάλασσα φουρτουνιασμένη..αέρας που σαρώνει τα πάντα γύρω του...

Καμιά φορά σε ηρεμεί να τον ακούς έτσι που φυσά.. & το άκουσμα του να περνά ανενόχλητα ανάμεσα από τα παντζούρια των παραθύρων... άλλοτε πάλι σε τρομάζει τόσο δυνατά που ακούγεται...

Οι κορμοί των δέντρων μπροστά του είναι σαν παιχνιδάκι..πόσο εύκολα μπορεί να τους λυγίσει και να τους σπάσει... & τα φύλλα που είναι πεσμένα στο δρόμο σαν χαρτοπόλεμος, σκορπίζουν εδώ και εκεί...

Ακούμπησα την ζεστή μου κούπα στο γραφείο..και βγήκα έξω...πρώτη φορά δεν σκέφτηκα τίποτα...τις σκέψεις μου τις είχε πάρει όλες εκείνος...περπάτησα λίγο και απλά ένιωθα στο πρόσωπο μου σταγόνες...όχι από την βροχή όμως...από τη θάλασσα... πόσο όμορφη,αλλά & τρομαχτική μπορεί να γίνει παράλληλα...

"τοσοδούλα"

Κλείνω τα μάτια κι αρχίζω να μετράω..
Δεν προλαβαίνω να μετρήσω ως το δέκα, και είσαι εκεί..
Δίπλα μου, όχι απέναντι μου.
Προχωράμε στην παραλία..Τα βήματα μας αφήνουν τα σημάδια τους στην άμμο' δείγμα ότι περάσαμε από εκεί..
Με κυνηγάς και εγώ τρέχω να σου ξεφύγω..
Προσπαθώ, μα..
Είμαι ήδη κρυμμένη στην αγκαλιά σου..
Δεν μπορώ να σου κρυφτώ, όπως κι εσύ..Τα τείχη καταρρεύσαν ανάμεσα μας..
Σαν τα κύματα που χτυπούν με δύναμη τα βράχια..
Και μέσα στην άμμο ένα κοχύλι..
Μου πες " για να ακούς τον ήχο της θάλασσας και την φωνή μου, όταν θα..."
Ανοίγω τα μάτια. Κοιτάω στο κομοδίνο και χαμογελάω..
Για να υπάρχει εκεί, θα πει πως όπου να' ναι έρχεσαι..

Υ.Γ: Οι υπόλοιπες 356 μέρες σας, να'ναι γεμάτες υγεία, πολλά χαμόγελα και όνειρα..όνειρα που διασώζουν την πραγματικότητα και την ξεπερνούν..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"