Βρήκα τυχαία ένα κομμάτι στο youtube καθώς έψαχνα για μουσικές αγαπημένες από αυτές που μου δίνουν την δυνατότητα να κάνω ‘ταξίδια μέσα από τις σκέψεις’.Long long ago του Yuriko Νakamura λοιπόν..To ξεκίνημα του μου έφερε στο μυαλό κάτι γλυκές και τρυφερές αναμνήσεις από το παρελθόν..Από εκείνες τις στιγμές που καθώς τις ξανασκέφτεσαι ένα χαμόγελο σχηματίζεται και χαίρεσαι που υπήρξαν.Γιατί εσύ ο ίδιος ήσουν τότε, εσύ τις είχες επιλέξει..Στην ζωή μας γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους..Κάποιοι είναι εκεί κοντά σου για λίγο, κάποιοι για ακόμα περισσότερο διάστημα και ακόμα περισσότερο αυτοί με τους οποίους θα’στε μια ζωή μαζί..Όσο κι αν υπάρξουν μεταξύ τους:εμπόδια, αποστάσεις,χρόνος νομίζω ότι κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να’ναι μαζί..να μην χαθούν ό,τι κι αν είχε συμβεί και ξαφνικά χάθηκαν..Το σημαντικό στην ζωή μας είναι να μην ξεχνάμε να θυμόμαστε γιατί έτσι μπορούμε να εξελισσόμαστε.Ό,τι κι αν ζήσαμε είτε καλό είτε κακό..ήταν κάτι το οποίο μας άφησε κάτι, μας έδωσε δύναμη για νέες αρχές που θα μας οδηγήσουν πιο κοντά σε αυτό που λέμε ‘ευτυχία’..
Κάθε φορά που πέφτει η βροχή πάνω στο τριαντάφυλλο θα σου στείλω ένα φιλί να κρύβεις τ'όνειρό σου.
Πότε θα 'ρθει αυτή η μέρα, που θα βρεθούμε μαζί. Οι δυο μας. Μόνοι μας. Θα μεθύσουμε και θα βγούμε να ζωγραφίσουμε καρδιές στις λεωφόρους. Θα τρέχουμε ξυπόλυτοι, θα βουτάμε στα ποτάμια, θα σκορπάμε φιλιά, θα φωνάζουμε ζήτωωω!
Δεν είναι πια η ζωή μου μια πορεία στην έρημο. Ξαφνικά η έρημος γέμισε κόκκινα τριαντάφυλλα. Ξαφνικά οι μέρες μου γέμισαν ήλιο. Ξαφνικά οι νύχτες μου γέμισαν δίδυμα φεγγάρια. Για κοίτα, φίλε μου πώς γυρίζει ο τροχός.
Σημασία έχει ποια χέρια θα σ' αγκαλιάσουν και θα κάνουν το δέρμα σου να δακρύσει. Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς ανάσα στ' αστέρια.
Έκλεινα την ψυχή μου στα κοχύλια και στα χάριζα, για να μαθαίνεις τα τραγούδια της θάλασσας.
Μάζευα τη δροσιά απ' τ' αγριολούλουδα, την αυγή, για να δροσίζω τα χείλια σου.
Μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Μάρω Βαμβουνάκη "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" το οποίο το λάτρεψα από την αρχή καθώς είναι ένα βιβλίο- άγγιγμα ψυχής.. Κάποια αποσπάσματα...
Ο έρωτας είναι απολίτιστος, όχι πολιτισμένος, δεν πίνεις μαζί του έναν καφέ για να πεις τα νέα σου, για να δώσεις μετά ένα φιλάκι στον αέρα και να πετάξεις ένα βάναυσα ανάλαφρο: <<Να μη χαθούμε…>> ή <<Τα λέμε…>>.
Μόνο που ένας έρωτας αληθινός, κι αν χώρισε, δεν αλλάζει. Μένει εκεί, μνημείο του βίου και της πολιτείας μας, ακίνητο σύμβολο μιας απόπειρας για αιωνιότητα που πληρώθηκε ακριβά. Δε γίνεται να εξελίξεις μια τέτοια ιστορία μετά το χωρισμό. Είναι πικρό, είναι ιερόσυλο. Μας τιμωρεί η καρδιά για τέτοια επιπολαιότητα και τέτοια ασέβεια. Πρέπει να εκτιμάμε όσα μας έφτασαν σε ακραία χαρά, σε ακραία ελπίδα, σε ακραίο πόνο. Είναι φοβερό βήμα ένας έρωτας, όσο και αν έληξε αποτυχημένος Υπήρχε <<σφετερισμός του απολύτου>>. Δεν ξαναγγίζεται αυτό.
Οι έρωτες μας οι αληθινοί, ακόμη κι αν τελείωσαν, όσο άγαρμπα κι αν τελείωσαν, είναι ιεροί. Ένα δικό μας κομμάτι, αιώνια παραδομένο στον πρώην αγαπημένο, πάντα θα τριγυρνά κάποιες νύχτες κοντά του.Ποιητές, εξάλλου, είναι μόνο οι απόλυτοι της ζωής. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά ό,τι είναι ποιητικό μέσα στον καθένα μας είναι απόλυτο. Όπως και τα όνειρα μας είναι πιο ειλικρινή από εμάς τους ίδιους. Αλίμονο αν δεν ονειρευόμαστε, ώστε να βρίσκουν, έστω κι έτσι, οι αλήθειες μας δικαίωση. Θα τρελαινόμασταν αλλιώς.
Για να εξελισσόμαστε, πρέπει να θυμόμαστε.
Όποιον ερωτευτήκαμε, τον ερωτευτήκαμε κατά κάποιον τρόπο παντοτινά. Γιατί, όπως λέει και ο Σεφέρης, ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο.
Η επιλεγμένη μοναχικότητα, όχι η εξαναγκαστική. Ένας ελεύθερος μόνος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει τον άλλο. Γιατί δεν τον φοβάται, δεν εξαρτάται από αυτόν, δεν τον χρησιμοποιεί, δεν τον απομυζά για να πάρει ζωτικούς χυμούς.
Η αφορμή για το κειμενάκι αυτό, προήλθε από μια θεατρική παράσταση που παρακολούθησα χθες το βράδυ. Μια παράσταση με νόημα για τη ζωή και την συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας.
Έχουν υπάρξει φορές, που αγνοούμε μερικούς ανθρώπους γύρω μας...είτε γιατί δεν μας κινούν το ενδιαφέρον, είτε γιατί μας είναι αδιάφοροι, είτε γιατί δεν τους έχουμε προσέξει από απροσεξία και μόνο. Και όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν, επειδή εμείς δεν τους βλέπουμε...
Υπάρχουν και είναι γύρω μας...ψάχνουν για κάποιον που θα ενδιαφερθεί γι' αυτούς, που λαχταρούν να πουν δυο λέξεις μαζί τους, ένα χάδι, μια τρυφερότητα, λίγη ζεστασιά. Και εκεί που όλη σου τη ζωή τον ψάχνεις...εμφανίζεται στη ζωή σου...και ύστερα χάνεται...φεύγει από τη ζωή του.
Έτσι ανήμπορος καθώς νιώθει, χωρίς ελπίδα για τη ζωή που άδικα του φέρθηκε, ετοιμάζεται ν' αφήσει το κόσμο τούτο και να πέσει στις ράγες του τρένου, που ακούει να σφυρίζει...
Την ώρα όμως εκείνη που όλα θα χανόντουσαν.. ήρθε η συνείδηση του, που τόσο μας βοηθάει στις δύσκολες στιγμές μας... και του είπε: "Μπορεί να πιστεύεις πως δεν υπάρχεις για κανέναν, αλλά υπάρχουν και μερικοί που θέλουν να υπάρχεις...Είσαι ο αρχηγός και πρέπει να τους καθοδηγήσεις.. Υπάρχουν πολλοί που θα χρειαστούν τη βοήθειά σου..."
Και έτσι λοιπόν με τα λόγια εκείνα.. σαν απομηχανής θεός, λύτρωσε τον ήρωα μας, που συνέχισε να ζει και να υπάρχει όχι για τους άλλους, αλλά για μας!
Ο Νοέμβριος σε μια βδομάδα μας αποχαιρετάει και θα δώσει την θέση του στον Δεκέμβριο, ένα μήνα που όλοι περιμένουμε νομίζω με ανυπομονησία καθώς τα Χριστούγεννα είναι ξεχωριστά κάθε χρόνο για τον καθένα μας..Ίσως γιατί είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου και αναλογίζεσαι λίγο ότι έζησες, άσχημα, όμορφα ό,τι και αν ήταν..Αν και εμένα μου προκαλούν μια μελαγχολία αλλά ταυτόχρονα και κάποιο θετικό συναίσθημα, δύσκολο να το εκφράσω..
Εγώ στέκομαι λίγο στον Νοέμβριο καθώς είναι ο αγαπημένος μου..Σαν την ταινία ‘SweetNovember’..Ξεχωριστός για πολλούς λόγους..Αν και εμείς οι ίδιοι είμαστε που κάνουμε τις επιλογές και ξεχωρίζουμε πολλά πράγματα στην ζωή μας. Αυτές τις στιγμές που θέλεις να τις φυλάξεις προσεκτικά, με αγάπη και φροντίδα ώστε να μην ξεθωριάσουν στο πέρασμα του χρόνου.. Σαν κάτι αρώματα που κρατάει χρόνια η μυρωδιά τους και η αξία τους..Και όσο κι αν περάσει ο χρόνος υπάρχουν τα ίδια συναισθήματα.
Κάθε μέρα προσπαθούμε οι περισσότεροι από μας να περνάνε οι μέρες μας καλύτερα και διαφορετικά από τις προηγούμενες. Να είναιλίγο πιο ξεχωριστές από τις άλλες, λίγο αξέχαστες, με πιο πολλά χρώματα, χαμόγελα, χαρά και ότι άλλο προκύψει. Καθώς αυτά τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν ξαφνικά και απρόσμενα μες την ζωούλα μας, οι μαγικές στιγμές είναι που μας αλλάζουν, ξεφεύγουμε από τα συνηθισμένα, αυτά τα ίδια που απαντάμε όταν μας ρωτάνε τι νέα;
Πολλά κεφάλαια της ζωής μας ανοίγουν ξαφνικά, ενώ πιστεύαμε ότι είχαν κλείσει..Πιθανόν να τα ξαναδιαβάσεις αλλά θα τα δεις και από άλλες οπτικές γωνίες με πιο πολύ προσοχή και θα ξεχωρίσεις τις λεπτομέρειες που ίσως στο παρελθόν δεν είχες δώσει σημασία..
Κάποιες από αυτές είχες προσπαθήσει να τις διώξεις. Δηλαδή πράγματα, καταστάσεις, σκέψεις που μας πιέζουν, μας στεναχωρούν.. Αλλά αν δεν τις ξεπεράσουμε, αν δεν τις κοιτάξουμε κατάματα και αναλογιστούμε πόσο άξιζαν. Μόνο όταν τις ξαναδείς με τα ίδια μάτια, οι φόβοι σου θα απομακρυνθούν και η ελπίδα θα χαράξει ξανά την πορεία της σ’ ένα νέο μονοπάτι. Τότε είναι που θα γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου..Γιατί τελικά αυτή η πορεία από το παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον είναι η δική σου ζωή..
Και στην δική μας ζωή εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές..
Ένα ευτυχισμένο τέλος δεν συμβαίνει μόνο σ' ένα μυθιστόρημα, σε μια ταινία ή στα όνειρα μας..
Συμβαίνει και στην ζωή μας..Αρκεί να το πιστέψεις και θα βγει αληθινό..
σ'ένα νησάκι στη θάλασσα στον ουρανό στα αστέρια στην αγάπη στις αναμνήσεις σε μια παλιά πληγή σ'ένα δρόμο αδιέξοδο στη μετάφραση στις λέξεις σ'ένα χαμόγελο στα βιβλία στις ταινίες σ'ένα κόκκο καφέ στην μουσική στους στίχους στα χρώματα του ουράνιου τόξου σ'ένα ηλιοβασίλεμα στον ήχο της βροχής στην σιωπή στο σκοτάδι στο φως στη μέρα και στη νύχτα στο χρόνο στην αρχή και στο τέλος στα όνειρα σε σένα στη δική μου ζωή στη δική μου εποχή σε οτιδήποτε με κάνει να αναπνέω πιο γρήγορα στη στιγμή που κρατάει για πάντα στη δική μου στιγμή...
Όλα είναι παρμένα απ'τη ζωή, ακόμα και τα πιο ανούσια πράγματα είναι χαραγμένα στο υποσυνείδητό μας...
Είναι αλήθεια ότι μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με κάποιον μέσο ονείρου? Να είναι τόσο δυνατό το συναίσθημα που όταν ξυπνήσεις να νιώθεις ότι ήταν δίπλα σου..και σου έλεγε τα νέα του, τις συνήθειες του, την καθημερινότητά του, το πρόβλημα του...
Και όμως...γιατί στον κόσμο των ονείρων κρύβονται άλλα μυστικά, άλλοι κανόνες... που δεν τους ορίζουμε εμείς... εμείς απλά είμαστε σαν πιόνια που κατευθυνόμαστε προς το άγνωστο... παίρνουμε τη μορφή που θέλει εκείνο και όχι εμείς... Συναντάμε πρόσωπα αγαπημένα... και άλλα που είτε δεν έχουμε ξαναδεί, είτε που μας έχουν κάνει εντύπωση και μας έχουν αφήσει το στίγμα τους...
Χθες λοιπόν το βράδυ σε ονειρεύτηκα... όπως ήμασταν παλιά...σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα... Αυτό που είχε αλλάξει όμως ήταν το βλέμμα σου... Ένα κενό και μια μελαγχολία να περιφέρεται γύρω σου... σαν ένα γκρίζο συννεφάκι έτοιμο να φέρει τη βροχή... Κι εγώ ήμουν εκεί...ακουμπισμένη με το κεφάλι στα πόδια σου και τα μάτια μου να κοιτάζουν το μελαγχολικό σου πρόσωπο... ήθελες τόσα πολλά να μου πεις... μα δεν είπες τίποτα... και μόνο σαν με κοίταξες ένα χαμόγελο γλυκό εμφανίστηκε στα χείλη σου... και τότε σου χαμογέλασα κι εγώ...
Ένα όνειρο ζωντανό που χαράχτηκε και αυτό στη μνήμη μου...
Σαν να θυμόμουν κάτι που ποτέ δεν είχα γνωρίσει ή που πάντα περίμενα. Αλλά δεν ήξερα τι. Ίσως ήταν κάτι που είχα ξεχάσει ή κάτι που μου έλειπε μια ζωή. To μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ένιωσα ταυτόχρονα και χαρά και θλίψη. Άλλα όχι πολύ θλίψη, γιατί ένιωθα ζωντανή. Ναι...ζωντανή. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να αγαπάω το ......... (Παρίσι λέει το κομμάτι αυτό από μια ιστοριούλα της ταινίας Parisje't'aime) αλλά θα μπορούσες να ξεκινήσεις να αγαπάς οτιδήποτε άλλο όπου κι αν βρισκόσουν. Γι΄αυτό στις .......... ο καθένας μας θα μπορούσε να προσθέσει κάτι διαφορετικό και δικό του..
Μόλις είχε ξυπνήσει από εκείνο το όνειρο που έμοιαζε λίγο με παραμύθι από εκείνα που πάντα έχουν όμορφο τέλος παρόλο των ενδιάμεσων δυσκολιών…Δεν ήθελε να τελειώσει εκεί αλλά να συνεχιστεί. Άδικα όμως, είχε ήδη ξυπνήσει. Παρόλα αυτά μια ηρεμία και γαλήνη πλημμύριζε την ψυχή της. Σαν από εκείνες τις λίγες στιγμές που νιώθουμε πλήρης. Κοίταξε τριγύρω της και δεν της έλειπε κάτι, ή έτσι πίστευε. Με γρήγορες κινήσεις σηκώθηκε, ετοιμάστηκε και έφτιαξε καφέ. Βγήκε στο μπαλκόνι της που είχε θέα την θάλασσα και εντυπωσιάστηκε με την ησυχία που επικρατούσε. Ίσως όλα να ήταν με το μέρος της αυτή τη μέρα και να ήθελαν να διατηρήσουν αυτή την γλυκιά αίσθηση που είχε από το πρωινό ξύπνημα. Ένα ελαφρό αεράκι δρόσιζε το πρόσωπο της και άφησε τη ματιά της στην θάλασσα, σ’ εκείνη που ήξερε να πέρνει και να γεννάει σκέψεις…Ξαφνικά κοίταξε το ρολόι της και συνηδητοποίησε πως ήδη ήταν αργοπορημένη για την δουλειά της. Σκεφτόταν όμως και την αποψινή συναυλία και ένα χαμόγελο σχηματίζονταν στην άκρη των χειλιών της. Ήξερε ότι θα περνούσε όμορφα, ήταν το αγαπημένο της συγκρότημα..Σε κάθε συναυλία τα τραγούδια την ταξίδευαν, καθώς το κάθε τραγούδι από μόνο του ήταν ένα ταξίδι, οι στίχοι σε οδηγούν στους δρόμους της ψυχής…Οι ώρες πέρασαν γρήγορα και ευχάριστα στη δουλειά. Είχε γυρίσει σπίτι και ετοιμαζόνταν για την αποψινή βραδιά. Ήταν 8.30 όταν έφτασε η παρέα της με το αυτοκίνητο κάτω από το σπίτι και της κόρναραν να κατέβει. Όλοι και ο καθένας ξεχωριστά ήταν κοντά της στις καλές και κακές στιγμές που είχε η ζωή της. Το ήξερε… αν και πολλές φορές είχε νιώσει τόσο μόνη ενώ υπήρχαν τόσο πολλοί γύρω της. Στο ράδιο έπαιζε ‘Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε..να πάμε κατευθείαν για δουλειά..’ και όλοι σιγοτραγουδούσαν στο ρυθμό του. Όλα κυλούσαν όπως τα είχε φανταστεί…εκτός από ένα…
Στη συναυλία απογειώθηκαν, τραγουδούσαν όλοι μαζί τονίζοντας ιδιαίτερα αγαπημένους στίχους και ξαφνικά…Η ματιά της έπεσε σε εκείνον…ήταν λίγο πιο δίπλα. Σαν να είχε νιώσει το βλέμμα του πάνω της και είχε γυρίσει..Την κοιτούσε στα μάτια…
Σαν να γνωρίζονταν από παλιά αλλά είχαν καιρό να ειδωθούν…
Και όμως ήταν εκείνος…
Ο συμπρωταγωνιστής της στο όνειρο…
Πίστευε ότι τον είχε ξεχάσει και αφήσει…
Αλλά δεν ήταν αλήθεια..
Με λίγα λόγια, απλά με τα βλέμματα τους που ήταν ικανά να αφομοιώσουν τα λόγια της σιωπής και των δύο, ξεκίνησαν από την αρχή αφήνοντας στο παρελθόν ότι τους φόβιζε…
Ήταν εκεί ανάμεσα σε τόσο κόσμο αλλά δεν τους έβλεπαν, δεν άκουγαν το τραγούδι..
Η δική τους μελωδία ηχούσε πλέον, ο χρόνος λες και είχε παγώσει και υπό το φως της πανσελήνου το φιλί τους σφράγισε αυτή τη μοναδική στιγμή…
