Το παρελθόν και το μέλλον είναι πράγματα που δεν υπάρχουν. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν.Υπάρχει μόνο το τώρα, το παρόν. Και για το μέλλον δεν μπορούμε να είμαστε εντελώς σίγουροι. Δεν υπάρχει κι ούτε ξέρουμε αν θα έρθει. Ούτε και τι θα φέρει. Και συνήθως, όταν κάνουμε σχέδια, Κάποιος εκεί ψηλά γελάει...

Το παρελθόν, όμως, είναι κάτι το περίεργο. Δεν υπάρχει μεν, αλλά έχει αφήσει πάνω μας ανεξίτηλα τα σημάδια του, τα χνάρια του. Το παρελθόν μας έχει φέρει μέχρι το σήμερα, μας έχει κάνει αυτό που είμαστε. Έχει αφήσει στο σώμα και την ψυχή μας πολλά αόρατα τατουάζ. Καμιά φορά αναρωτιέται κανείς αν είναι ευλογία ή κατάρα να θυμάται... Να θυμάται τα πάντα. Μια μυρωδιά, ένα άγγιγμα, έναν καυγά, μια λέξη, ένα χάδι. Θυμόμαστε για να ξέρουμε ποιοι είμαστε, από που ερχόμαστε, για να μην γυρνάμε εδώ κι εκεί κούφιοι από αναμνήσεις, από τη γνώση του εαυτού μας.

Η ζωή είναι μια σειρά αναρίθμητων συμπτώσεων, μια σειρά από σταυροδρόμια που μας βγάζουν σε μέρη άγνωστα. Τι είναι αυτό που μας κάνει να αποφασίζουμε ποιο δρόμο να πάρουμε; Κι αυτοί οι δρόμοι υπάρχουν και τους ανακαλύπτουμε, ή φτιάχνονται στη διαδρομή, καθώς προχωράμε;

Η παράσταση, όμως, πρέπει να συνεχίζεται. Ο κάθε μας ρόλος πρέπει να παίζεται άψογα. Γιατί παίζεται μόνο μια φορά. Κι αν πέσεις πρέπει να σηκώνεσαι. Κι αν γελάς, πρέπει να γελάς με την καρδιά σου. Και αν κλαις, να κλαις με την ψυχή σου. Να χορεύεις σα να'ναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνεις. Να ονειρεύεσαι σαν να γεννήθηκες τώρα. Γιατί η παράσταση μας, παίζεται μόνο μια φορά. Και τίποτα δε μπορείς να διορθώσεις.

Απόσπασμα από το Βιβλίο ' Υπέροχα μόνοι', Πένυ Ραμαντάνη ,  Εκδόσεις 'Ταξιδευτής'.

"Μ&Τ"

Όνειρα είναι και ας πανε...

-Πιστεύεις στα παραμύθιά;

-Ναι!

-ΤΙ γίνεται όμως όταν σου λέει " Ζησανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..."  Να έρχεται η στιγμή εκείνη και να τα αναιρεί όλα;;;

Φαντάζεσαι έναν κόσμο διαφορετικό απ´αυτόν που ζούμε..με ρομαντισμό, αγάπη, φαντασία, έρωτα και πάθος! Καλά λένε ότι ο έρωτας τυφλώνει! Εκεί που σε ανεβάζει ψηλά,εκεί σε προσγειωνει ανώμαλα. Και η καρδιά σου σπάει...διαλύεται...κόβεται στα 2...ένα για κείνον για θυμάται τι έχασε κ πόσο πονεσες και το άλλο για σένα... Μέχρι να βρεις το άλλο σου μισό.

Μέχρι τότε όμως... Χανόμαστε στο "ειναι" μας, στα όνειρα μας... Στα όνειρα που ευτυχώς ακόμα κάνουμε... κ ας μην βγαίνουν πάντα αληθινά...

Όνειρα ειναι και ας πανε....

"τοσοδουλα"

θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο.

https://www.youtube.com/watch?v=UfKmZIrmZa4&feature=youtube_gdata_player

Ταξίδεψε με όπου εσύ πιστεύεις

είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις

τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα

άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα

"Μ&Τ"

ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε 
τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε,
μην πολυκαμαρώνεις.
Ίσως
δεν είχες τίποτα να διακινδυνεύσεις.

Τίτος Πατρίκιος.

"Μ&Τ"

Τελευταίο Σάββατο του Δεκεμβρίου, τελευταίο βράδυ Σαββάτου του 2013.

Είδες ε;

Ένας χρόνος πέρασε. Για θυμήσου..

Τι κατάφερες, τι έκανες, που ταξίδεψες, τι δημιούργησες, με ποιους ανθρώπους ήρθες κοντά και με ποιους απομακρύνθηκες, τι αλλαγές έφερες εσύ ο ίδιος στην καθημερινότητα σου, πόσο απόλαυσες αυτές τι μικρές χαρές που περνούν κάθε μέρα και κάποιες άθελα σου προσπερνάς, τι έμαθες, ποιον πλήγωσες, ποιος σε πλήγωσε, τι είδες, τι διάβασες, τι άκουσες.

Με πόσα άλλα τι θα μπορούσες να συνεχίσεις;

Με πολλά.

Αλλά δεν χρειάζεται.

Ένιωσες και έδωσες αγάπη και αυτό τα προσπερνάει όλα.

Τι κι αν δεν κατάφερες όλους τους στόχους σου; Θα προσπαθήσεις περισσότερο και θα τους πραγματοποιήσεις.

Αν έκανες λάθη, τότε κάτι  θα έμαθες και την επόμενη φορά δεν θα τα επαναλάβεις.

Θα προσέχεις τις επιλογές σου, γιατί με το κάθε ναι ή όχι , αλλάζει η ζωή σου από τη μια στιγμή στην άλλη.

Αλλά  όσο κι αν μας αγχώνει ο χρόνος και το πέρασμα του θα κλέψω τους στίχους του Δεληβοριά "Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει, γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι και κανείς δεν γνωρίζει η ζωή πού θα βγάλει κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή".

Όσο έχω εμένα, όσο έχω εσένα, όσο έχω εσάς δεν φοβάμαι τίποτα και κανένα.

                                                                                           "Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Frances Ha

Frances says: It's that thing when you're with someone, and you love them and they know it, and they love you and you know it... but it's a party... and you're both talking to other people, and you're laughing and shining... and you look across the room and catch each other's eyes... but - but not because you're possessive, or it's precisely sexual... but because... that is your person in this life. And it's funny and sad, but only because this life will end, and it's this secret world that exists right there in public, unnoticed, that no one else knows about. It's sort of like how they say that other dimensions exist all around us, but we don't have the ability to perceive them. That's - That's what I want out of a relationship. Or just life, I guess.


                                                                                                              "M&T"

Soulmates never die

Dry your eyes

Soulmate dry your eyes

'Cause soulmates never die

Soulmates never die

                                                                      "M & T"

Και όταν γίνω ένας άνθρωπος ολοκληρωμένος, που δε χρειάζεται κανέναν για να επιβιώσει τότε σίγουρα θα βρω κάποιον επίσης ολοκληρωμένο για να μοιραστούμε αυτά που έχω κι αυτά που έχει. Αυτό είναι το νόημα της σχέσης: όχι η σωτηρία, αλλά η επαφή. Ή μάλλον, οι επαφές.

Εγώ μ'εσένα.

Εσύ μ'εμένα.

Εγώ μ'εμένα.

Εσύ μ'εσένα.

Εμείς με τον κόσμο.

Από το βιβλίο: Nα βλέπεις στον έρωτα

Χόρχε Μπουκάι, Silvia Salinas.

   Είναι που καμιά φορά ξεκινάς ένα βιβλίο γιατί το οπισθόφυλλο σε τράβηξε και μέσα του ξαφνικά ταξιδεύεις, και παίρνεις απαντήσεις που έψαχνες.


Πόσο κακός είναι συνήθως ο συγχρονισμός ανάμεσα στους ανθρώπους, αυτός τα καταστρέφει όλα. Σε λάθος στιγμή συναντιούνται, σε λάθος στιγμή αποχωρίζονται, σε λάθος χρόνο ψάχνουν ο ένας τον άλλο, τη λάθος στιγμή κάνουν να μιλήσουν, δείχνουν το ενδιαφέρον τους όταν ένας απ' τους δυο βρίσκεται πολύ μακριά για να πετύχει το σμίξιμο.
Κακός συγχρονισμός, όταν ο ένας θέλει να' ναι σιωπηλός, ο άλλος θέλει κουβέντα, όταν ο ένας θέλει βαβούρα και γέλια, ο άλλος θέλει την ησυχία του σπιτιού του, όταν ο ένας θέλει να ανοίξει την καρδιά του στον άλλο, να δώσει την αγκαλιά του, ν' απλώσει το χέρι του, αυτός ο άλλος σκορπίζεται κάπου μακριά, μ' άλλες διαθέσεις, επιθυμίες... Δεν θα συναντηθούν εύκολα, τουλάχιστον όσο χρειάζεται για να στεριώσει η ανθρώπινη επαφή , η τόσο κακοτράχαλη. Κακός συγχρονισμός όλα, παντού γύρω, λες και πρόκειται για την πιο άψογα οργανωμένη προσπάθεια να μείνουν όλοι μόνοι. 


Πόσο συχνά συναντάς στη ζωή σου ανθρώπους που δίνουν νόημα στην πιο απλή κουβέντα, πώς τους ξεπερνάς, πώς συνεχίζεις χωρίς αυτούς;


''Αυτά που νιώθουμε'' , της είχε πει την προηγούμενη, ''είναι για να τα νιώθουμε κι όχι για να τα κουβεντιάζουμε. Όταν νιώθεις, δε χρειάζονται κουβέντες. Άμα το προσέξεις, θα το δεις, οι άνθρωποι συζητάνε γι' αυτά που θα 'θελαν να νιώθουν και δεν μπορούν. Επειδή ακριβώς δεν μπορούν, Λένε για να αποδείξουν, μόνο που τα συναισθήματα δεν έχουν ανάγκη από αποδείξεις, άμα υπάρχουν, το ξέρει ο κόσμος όλος, κατάλαβες;..... Για την αγάπη λέω τώρα, που και τυφλός τη βλέπει όταν υπάρχει. Στις πράξεις, οι πράξεις δε δείχνουν ποτέ λάθος. 


Αισθανόταν όμορφα. Πουθενά αλλού δεν επιθυμούσε να βρίσκεται, με κανέναν άλλο να μιλήσει.



Από το βιβλίο Ανάλαφρη σαν αθώα της Όλγα Χαντζή εκδόσεις Καστανιώτη. 

"Μικρή &Τριανταφυλλένια "

η ευτυχία δεν είναι αυτό που περιμένουμε να' ρθει ..

ευτυχία είναι 

το χαμόγελο σου, οι βόλτες με το ποδήλατο, η θάλασσα , η άμμος στα πόδια σου, να ετοιμάζεις δείπνο για αγαπημένα πρόσωπα, ο ήλιος στο πρόσωπο σου, τα βιβλία κάτω από την σκιά, ο καφές το πρωί, ένα τραγούδι, οι εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπο σου, τα αγγίγματα ,  το μπλε της θάλασσας την ώρα της δύσης, η αγκαλιά σου.. 

η ευτυχία έρχεται σε ότι αφήνεσαι, για όσο  πάει,  για όσο θα  σε ταξιδεύει. 

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

ΚΑΘΗΜΕΡΑΝΟΗΤΟΤΗΤΑ

Eίναι που μερικές φορές τα πράγματα έρχονται από μόνα τους και σε βρίσκουν. Χωρίς να ψάξεις εσύ, απλά σου αποκαλύπτονται. Όπως,  ένα βιβλίο, μια ταινία, μια μελωδία που έχει κολλήσει στο μυαλό σου και δεν σταματάς να την ακούς μέχρι να’ρθει κάποια άλλη και να σε συνεπάρει γι’άλλο ένα ταξίδι. Κάπως έτσι έγινε και με το βιβλίο ‘ΚΑΘΗΜΕΡΑΝΟΗΤΟΤΗΤΑ’ του Γιώργου Χατζελένη. Έμαθα για το πρώτο του  βιβλίο, μέσα από τον εδώ κόσμο των blogs. Πέρασε κάποιο διάστημα και γύρω στα μέσα Ιανουαρίου βρέθηκα στο βιβλιοπωλείο να αναζητώ το βιβλίο του. Το ξεκίνησα αργά εκείνο το βράδυ και δεν το άφησα, μέχρι να φτάσω και στην τελευταία πρόταση όπου η ανοιχτή θάλασσα απλωνόταν μπροστά στον ήρωα του βιβλίου. Μου υπενθύμισε αυτές τις σκέψεις που κάνουμε για την ζωή, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες της ηλικίας μας ,κομμάτια του εαυτού μου, την μοναξιά και την ζωή στις μεγάλες πόλεις αλλά ταυτόχρονα την δύναμη να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει , με αποφάσεις και επιλογές καθαρά δικές μας.

Έτσι λοιπόν είναι, « Η ιστορία ενός νεαρού που μέσα σε μία εβδομάδα αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του, να τα βρει με τον εαυτό του και να αναζητήσει νέους στόχους και όνειρα.

Όλοι προσπαθούμε πολλές φορές να αλλάξουμε ρότα στη ζωή μας. Άλλοι τα καταφέρνουν, άλλοι μένουν στην προσπάθεια. Για να κερδίσεις τη ζωή χρειάζονται θυσίες. Για να κυνηγήσεις το όνειρο χρειάζεται πάθος. Για να τα βρεις με τον εαυτό σου έχεις ανάγκη την αλήθεια.»

«Ο τίτλος του κομματιού εμφανιζόταν στην οθόνη : «Comptine d’un autre iti, L’apres midi». Έκλεισα τα μάτια και ταξίδεψα κάπου μακριά. »

Εκείνο το βράδυ μόλις έκλεισα το βιβλίο, το άφησα αργά πάνω στο κομοδίνο και  σκέφτηκα ξανά αυτό που γράφει ο συγγραφέας..

«Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα. Μια νέα μέρα με περιμένει. Ίσως μια νέα αρχή.»

Ποτέ δεν είναι αργά άλλωστε, να κάνεις νέα βήματα, να τολμήσεις για όσα ονειρεύεσαι.

Με έντονα γράμματα, απόσπασμα από το βιβλίο.

‘’ΚAΘΗΜΕΡΑΝΟΗΤΟΤΗΤΑ’’, Γιώργος Χατζελένης, εκδόσεις Γαβριηλίδης

ISBN:978-960-336-793-2

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

These are hard times for dreamers… but dreamers never give up !

-Ξέρεις κάτι; Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι.

-Γιατί;

-Γιατί μπορώ. Όπως μπορείς και εσύ.

-Και μετά;

-Θα προσπαθήσω και θα τα καταφέρω.

-Μέχρι το τέλος;

-Ναι, μέχρι το τέλος.

 Με κλειστά και ανοιχτά μάτια μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να κάνεις, το οποίο δεν μπορεί να γίνει. Γι’αυτό μέχρι το τέλος. Μέχρι  να μην ξεχωρίζω το όνειρο από την πραγματικότητα.

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Το ερωτικό

Όταν ερωτεύομαι, ο κόσμος αλλάζει.

Ονειρεύομαι να παίζουμε και να βάζουμε μαζί πλυντήριο και να απλώνουμε τα ρούχα μας και να μυρίζει φρεσκάδα και αγάπη ο αέρας και όταν βγαίνεις από το μπάνιο να σε αγκαλιάζω και όταν κρυώνω να έρχεσαι να με ζεσταίνεις και να περνάμε μέρες ολόκληρες μέσα στα παπλώματα, να μην θυμόμαστε τι μέρα είναι - απλά να αγαπιόμαστε- και να χουχουλιάζουμε και να είναι για μας πάντα Κυριακή και να γελάμε και να γεμίζω κάθε μέρα και να είμαι ευτυχισμένη επειδή ακούω το χαζό γέλιο σου και να κάνω πράγματα που δε θα έκανα με άλλους γιατί είσαι εσύ και σε κάνουν χαρούμενο και να αναρωτιέμαι πως θα προλάβω να ζήσω τόσα πράγματα που θέλω μαζί σου αλλά να μη με νοιάζει ο χρόνος, γιατί απλά σκέφτομαι να είμαι μαζί σου και ο χρόνος παγώνει την ίδια στιγμή και να κοιμάμαι με αυτή την ίδια έκφραση κάθε μέρα που με κάνει να ντρέπομαι γιατί σκέφτομαι πως θα με δεις όταν κοιμάμαι και να ξυπνώ για να σε δω και να ανοίγεις τα μάτια και να γελάμε και να μην μπορούμε τελικά να κοιμηθούμε και να τρώμε πρωινό το ξημέρωμα και να παριστάνουμε πως ζούμε παραμυθένια ζωή μέσα στην αστική μας σαπίλα και να φτάνει το πρωί και να βλέπουμε ταινίες με μισό μάτι και να γκρινιάζουμε και να μουρμουράμε και να φεύγεις στη δουλειά και να είμαι ανήσυχη και να περιμένω ενώ έχω χίλια πράγματα να κάνω (αλλά μυαλό για τίποτα) και να διαβάζω πράγματα που με εκνευρίζουν και να μουτζουρώνω τις σελίδες στις άκρες και να σε σχεδιάζω παντού όπως όταν ερωτευόμουν στο σχολείο και να κάνω καρδούλες παντού και να μην ακούω τι μου λένε και να γυρνάω σπίτι σφυρίζοντας και χοροπηδώντας και όταν σε δω να γίνομαι υπερδοτική και να σε σφίγγω και να νιώθω σπαστικιά και να με πιάνουν οι ανασφάλειες γιατί νομίζω πως δεν είναι δυνατόν να με αγαπάς όσο εγώ και να σε ρωτάω πράγματα που σε οργίζουν και να σε χαζεύω να ωρύεσαι και να μην πιστεύω πόσο όμορφος είσαι και μετά όταν μιλάς να μετανιώνω για όλα αυτά που σκέφτηκα και να τα ξεχνώ και να ελπίζω να μαλώνω συχνότερα μαζί σου, γιατί είσαι ακόμα πιο υπέροχος όταν είσαι θυμωμένος και τα μάτια σου κινούνται τόσο γρήγορα και είναι υγρά και γεμάτα και παιδικά και η φωνή σου με ανατριχιάζει και εύχομαι μέσα μου κάθε μέρα να μου λέει καλημέρα και συγκινούμαι που τα βιώνω όλα αυτά και δεν ξέρω πως γίνεται να ζω χωρίς αυτά-αλλά αυτό φοβάμαι και πονάω να το σκέφτομαι- και όποτε βγαίνω στον κόσμο μόνη μου χαμογελώ γιατί αισθάνομαι πως είσαι μαζί μου και κρυφά σφίγγω τον αέρα στο χέρι μου και προσποιούμαι πως περπατάμε μαζί, το κάνω διακριτικά για να μη με καταλαβαίνουν οι περαστικοί και όποτε τους κοιτώ στα μάτια χαίρομαι και προσπαθώ να τους καταλάβω-έστω για λίγο-και αφήνω τον ήλιο να μου καίει το πρόσωπο και βρίσκω τα σημεία της πόλης που μου θυμίζουν στιγμές μας, τα τραγούδια που μας αρέσουν και που χορεύουμε μαζί σαν μικρά παιδιά και είναι σαν να σε νιώθω με το απαλό σου δέρμα δίπλα μου-πανέμορφος, πόσο καμαρώνω όταν περπατάμε μαζί- και ξεχνιέμαι και τελικά δεν πηγαίνω για ταινία, αλλά κάθομαι σπίτι και γράφω ή χορεύω ανέμελα σε πάρτι με φίλους και όταν γυρνώ περνώ πάντα από Μπενάκη και Τσιμισκή και ονειρεύομαι μια μέρα να κοιτάμε μαζί το Λυκαβηττό από εδώ και όποτε κατεβαίνω τη Ζωοδόχου Πηγής και ο ήλιος πέφτει θέλω να είσαι εδώ και να λέμε αστεία και να νιώθεις άβολα όταν δε θα γελάω και γι' αυτό εγώ να γελάω με όσα λες και να με τραντάζεις όταν αγχώνομαι και φοβάμαι και να κλαίω πάνω σου και να με αγκαλιάζεις το βράδυ γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς αλλιώς και να μου βαραίνεις το στήθος με το κεφάλι σου και να μην μπορώ να πάρω ανάσα και να νομίζω πως θα πάθω ασφυξία, αλλά δε με νοιάζει και να λιώνω μέσα μου και να γίνομαι χίλια κομματάκια σαν την Αμελί όταν συναντά τον έρωτά της όποτε σε βλέπω να μου χαμογελάς και να θέλω να μοιραστώ τα πάντα μαζί σου, τις σκέψεις μου και ό,τι όμορφο μπορεί να έχω αρκεί να νιώθεις ασφαλής και ευτυχισμένος και να μου μαθαίνεις πράγματα και να σε ακούω και να με λες φλύαρη και να σου λέω τα νέα της ημέρας, αλλά να μη θεωρώ πως όσα σου λέω έχουν αξία, γιατί προτιμώ να κάνουμε νέα πράγματα μαζί και να βρίσκω τις φωτογραφίες σου και να ανακαλύπτω πόσο τρυφερά σε έβλεπα πάντα και να σου γράφω και να σε τρομάζω και να τρως φρίκες για τα πιο απλά πράγματα του κόσμου και να πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό και να προσπαθώ να σε σώσω ακόμα κι αν δεν ξέρω ούτε εγώ κολύμπι και να θέλω να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο όπως λέει και ο Κ.Βήτα- γιατί στερεονοβικός είναι ο έρωτάς μας- και να το φωνάζω και να ταξιδεύω και όπου και να πηγαίνω συνειρμικά να σε βλέπω, να νομίζω πως περνάς δίπλα μου, να σταματώ και να τρελαίνομαι και να θέλω να σε φιλήσω και να μην ξέρω τι ακριβώς θέλω από σένα ακόμη και όταν σε κοιτάω -εκεί είναι που μπερδεύομαι πιο πολύ από ποτέ- και να μιλάμε για αγάπη και να μου ομορφαίνεις τον κόσμο, γιατί είσαι το πιο όμορφο πάνω στη γη και να μην μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ και να σφίγγεται το στομάχι μου και να γίνομαι βαρετή στους φίλους και να με χάνουν και όποτε μιλώ μαζί σου να λάμπει και να γλυκαίνει μαγικά το πρόσωπό μου και να μη μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω, να λαχταρώ να σε δω αλλά να περιορίζω και να καταπιέζω το πάθος μου και τον έρωτά μου και να τα χαλιναγωγώ όλα, γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και προσπαθώ και προσπαθώ και προσπαθώ και η καρδιά μου να είναι έτοιμη να εκραγεί, αλλά να μη με νοιάζει να τα κρατώ μέσα μου γιατί αυτό είναι το μόνο που φοβάμαι, μη φύγεις, γιατί θα τρόμαζες αν ήξερες πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου. Αυτά, έστω και υποθετικά.

"τοσοδούλα"

Πηγή: www.lifo.gr

a cup of coffee and some tunes.

Σε θέλω στον καφέ το πρωί, σ'ότι αλήθεια 

μπορεί να μοιάζει ζωή.. 

φωτογραφία : http://paintingsilentpoetry.tumblr.com/post/8030488128

"Mικρή & Τριανταφυλλένια"

κάποτε

Ποιο τραγούδι πες μου ποιο μπορεί; Να μου φέρει πίσω το φιλί;

να μου φέρει πίσω ποιο μπορεί; Την δική σου αγάπη..

Κάποτε υπήρχαν οι κασέτες. 

Άκουγες τραγούδια που σου άρεσαν στο ραδιόφωνο και αν είχες και μια κασέτα άδεια, πατούσες ένα rec και το έγραφες. 

Τότε που το διαδίκτυο δεν είχε μπει στην καθημερινότητα μας, τότε που μια οθόνη ήταν κάτι πιο μακρινό.

Κάπως έτσι σε μια κασέτα μαζεύονταν τραγούδια που μας άρεσαν, άλλα μισά, άλλα ολόκληρα, με μικρές παύσεις μεταξύ τους, με λόγια του ραδιοφωνικού παραγωγού. Και έτσι βρήκα ξεχασμένη σήμερα μια τέτοια κασέτα και ξαφνικά ακούω  για 07/12 πριν κάποια χρόνια.Το τυχαίο λοιπόν.

Τραγούδια που μας συντρόφευαν εκείνη την εποχή, μέρες και νύχτες. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία. 

Κάποια τραγούδια συνδεδεμένα με κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. 

Κάθε άνθρωπος και μια ιστορία. 

Είμαστε γεμάτοι ιστορίες αν το σκεφτείτε. 

Στο μυαλό μας στοιβάζονται στιγμές που συνδέθηκαν η μια δίπλα στην άλλη, σαν κομμάτια παζλ. Έτσι όταν θελήσουμε ανατρέχουμε και ξαναζούμε στην οθόνη του μυαλού μας την κάθε μικρή μας ιστορία, μπλεγμένη με ανάμεικτα συναισθήματα. Τώρα πια με νοσταλγία, κάποιες. Άλλα έστω και έτσι, χαμογελάς γιατί ξέρεις ότι είχαν συμβεί.

Μοιάζουν λίγο με τα όνειρα μας, αυτά που διαδραματίζονται στον ονειρικό ύπνο μας, που γεννήθηκαν μέσα από τυχαίες σκέψεις μας, με μνήμες της ημέρας που πέρασε και με αναμνήσεις του παρελθόντος. Φιλίες, έρωτες, σχέσεις, τραγούδια, επιθυμίες όλα μαζί ανακατεμένα. Κάπως έτσι τα όνειρα διασώζουν αυτό που ζούμε, και η πραγματικότητα υπάρχει για να ενισχύει την μαγεία του ονείρου. 

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Μεσοτοιχίες - Εκείνη κι Εκείνος

Ο Μάρτιν και η Μαριάννα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη. Βγήκαν από μακροχρόνιες σχέσεις που τους δημιούργησαν ακόμη περισσότερες φοβίες για τον έξω κόσμο. Γνωρίζουν τους λάθος ανθρώπους, περνούν ατέλειωτες ώρες μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, έχουν δεκάδες ανασφάλειες. Παρακολουθούμε την καθημερινότητά τους, τον ίδιο κι απαράλλακτο τρόπο με τον οποίο σκέφτονται, την αγάπη τους για τα ίδια πράγματα που μοιάζουν ασήμαντα για όλους τους υπόλοιπους, πώς ενθουσιάζονται με το ίδιο τραγούδι που πετυχαίνουν στο ραδιόφωνο και γελούν συνωμοτικά με την ίδια διαφήμιση που βλέπουν στην τηλεόραση.Θα καταφέρουν λοιπόν να συναντηθούν ή για μία ακόμη φορά θα συμβιβαστούν με τους εντελώς ακατάλληλους ανθρώπους; 

Με έναν περίεργο τρόπο, οι άνθρωποι που πρέπει να συναντηθούν συναντιούνται.

 Μια σειρά αλλόκοτων συμπτώσεων, περίεργων εικόνων και ανακατατάξεων μπορεί να φέρει δυο ξένους κοντά. Δεν έχει σημασία για πόσο. Το ότι όμως κατάφεραν να συναντηθούν μέσα στο χάος της πόλης, να χάσουν ένα μετρό, να απενεργοποιήσουν το κινητό, να αποσυνδέσουν το ίντερνετ έστω για λίγο, ισοδυναμεί σήμερα με μία δυνατή πράξη αντίστασης. Σου θυμίζει ότι δεν είσαι ρομποτάκι κουρδισμένο να λες και να κάνεις τα ίδια πράγματα κάθε μέρα.

But how can it recognize you

Unless you step out into the light? 

 true love will find you in the end..

Αν λοιπόν  αυτή την ταινία κάποιοι από σας την αγαπήσατε, μπορεί και να ταυτιστήκατε με τους πρωταγωνιστές, αναζητήστε το βιβλίο 'Εκείνη κι Εκείνος' του Τζίμι Λιάο, που με χαρά μου το έδωσε η κοπέλα στο βιβλιοπωλείο και το ήξερε, καθώς δεν το βρήκα γρήγορα.

κείμενο από το site : http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=467653

και αυτό  http://www.lifo.gr/team/lotuseater/28400

Όμως στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις.

Συμβαίνει, ακόμη κι οι δύο παράλληλες ευθείες κάπου να συναντηθούν.

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Φθινόπωρο

Φθινόπωρο


Μικρές μέρες και μεγάλες νύχτες. / Νυστάζω. / Τα σκοτεινά απογεύματα γεμίζουν με μουσική. / Συναντήσεις με φίλους. /  γαλλικός καφές. / αναλύσεις ξανά και ξανά ./ ύπουλα σινεμά ./ψάχνοντας παλιές σημειώσεις και συγγράμματα. / σημειώσεις και φράσεις που οι άλλοι δεν θα καταλάβουν.μόνο εμείς. / γλιστρούν ανάμεσα στις σελίδες και γελάω με νοσταλγία. / ακούω τα παλιά μου CD./ ακούω κομμάτια που εσύ μου έμαθες./ ξαναβλέπω ταινίες που έχω δει και είχα ξεχάσει./ πεσμένα ξερά φύλλα που πέφτουν ./ μαλακά σεντόνια./ οι υποσχέσεις ./ οι βόλτες δίπλα στη θάλασσα. / το φως του ήλιου μετά τη βροχή./ οι μυρωδιές ./ θαμπωμένα τζάμια ./ ο ήλιος που λάμπει λιγότερο ./ βλέμματα που ντρέπονται να συναντηθούν ./ soundtracks ./  τα sms το βράδυ και το πρωί ./ βιβλία ./ Τα καράβια που φεύγουν άδεια ./ το βουητό της θάλασσας ./ η επιστροφή στο νησί, η επιστροφή του τόπου στον εαυτό του ./ άδειοι δρόμοι ./ καθαρός αέρας ./ ανθρώπινος χρόνος ./ μετρώντας τις νύχτες ./ μετρώντας τις μέρες ./ συνάντηση ζωής, που διήρκεσε λίγες μονάχα ώρες./  το ξύπνημα από το καλό όνειρο σε μια πραγματικότητα πιο ζηλευτή ./ κάτι αλλάζει ./ κάτι βράζει ./ η κανέλα και το λεμόνι ./ το σπίτι μυρίζει φθινόπωρο./ γλυκά φθινοπωρινά φιλιά ./

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Στα όνειρα καλά..μετά τι γίνεται?

Όνειρα..για άλλη μια φορά...ζωντανεύουν μπροστά σου μόλις κλείσεις τα μάτια σου...
Θα σε ταξιδέψουν..θα σε τρομάξουν...θα σε συγκινήσουν...θα σε θυμώσουν και θα σε αγχώσουν..
Πόσα πολλά συναισθήματα μέσα σε μόνο λίγα δευτερόλεπτα που κρατάει αυτή η στιγμή...
Θα ερωτευτείς πρόσωπα που δεν γνωρίζεις.. και μόλις ξυπνήσεις...προσπαθείς να τα φέρεις στο μυαλό σου και να θυμηθείς μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια..
Θα μιλήσεις με πρόσωπα που έχεις καιρό να συναντήσεις...και ύστερα ξυπνάς με την σκέψη τους...
Όσο εύκολα μπορεί να σε ταξιδέψει όμως ο κόσμος αυτός  των ονείρων τόσο εύκολα μπορεί να σε τρομάξει και να θέλεις να ξεχάσεις αμέσως αυτό που είδες...
Όσο και να μας τρομάζει όμως..ο καθένας μας βρίσκει ένα "όπλο"..και μπορεί να ξεπεράσει τον εφιάλτη του...
Αν βρούμε τη δύναμη εκεί..γιατί όχι να μην τη βρούμε και στην πραγματικότητα?

" Ονειρέψου με τα μάτια κλειστά και ζήσε με τα μάτια ανοιχτά "

"τοσοδούλα"

Ένας λόγος για τη μοναξιά

Πριν καιρό κοιτώντας κάτι παλιές σημειώσεις-φωτοτυπίες από το σχολείο στο Λύκειο, βρήκα και αυτό που το είχα κρατήσει..Και τώρα κάπου το ξετρύπωσα και σας το παραθέτω..
Μάθημα "έκφραση-έκθεση" .. μακάρι να άλλαζε ο τρόπος που πραγματοποιείται, ωστέ να ενδιαφέρονταν περισσότερο οι μαθητές και να τους δίνοταν  η ευκαιρία να εκφράσουν αυτά που νιώθουν, να γράψουν ελεύθερα ..
 

Ήσυχο βράδυ Κυριακής µε το ανοιχτό βιβλίο, τα σκόρπια χαρτιά∙ στην παραµέσα κάµαρα τα παιδιά γελάνε. Αυτό το γέλιο ξαφνικά µε αναστατώνει∙πλούσιο, πηγαίο, ξέγνοιαστο, Σα σπάνιο ρόδο. Αν τη γράψω κάπου, π.χ. σʼ ένα ηµερολόγιο, αυτή τη µικρή στιγµή να τη θυµάµαι- όχι, δεν θέλω να τη γράψω. Κάποια µέρα ξαναδιαβάζοντάς το θα λυπηθώ, γιατί ο καιρός περνάει και τα παιδιά δεν θα είναι τότε πια παιδιά -όχι δεν θέλω να γράψω τίποτε πουθενά, σκέφτοµαι και τροµάζω µʼ αυτά που σκέφτοµαι και λέω πως είναι η µοναξιά που µε κάνει να τα βλέπω όλα µʼ αυτή τη σκληρή µατιά, όλα υπονοµευµένα µε φθορά, όλα πατιναρισµένα µε θάνατο, είναι, λέω, η µοναξιά που καταλύει σιγά σιγά τις καλές µου δυνάµεις, αυτή η φάουσα που δίχως να θέλω µε σκέπασε σαν σφικτός κισσός, αµέσως µόλις συνειδητοποίησα την ύπαρξή µου, η λάµια που κουβαλάω στο αίµα µου µέσα η αχόρταγη, ο σκοτεινός µου έρωτας, η άσπρη στέπα που µέσα της χάνοµαι, η άλλη όψη της µοίρας µου.

Υπάρχουν πολλών ειδών µοναξιές: η µοναξιά του χρυσόψαρου στη γυάλα είναι η φοβισµένη µοναξιά. Του πουλιού στο κλουβί είναι η βασανισµένη µοναξιά. Του φονιά µέσα στο µυστικό του η επικίνδυνη µοναξιά. Του καλόγερου στη σκήτη του η ευδαιµονική µοναξιά. Του άρρωστου πάνω στο χειρουργικό τραπέζι, του µελλοθάνατου στο κελί του, η εναγώνια µοναξιά. Του ενός µέσα στο πλήθος το αδιάφορο η απελπισµένη µοναξιά, του ποιητή µέσα στα όνειρά του η γόνιµη µοναξιά. Μα η µοναξιά του ανθρώπου µπροστά στο αίνιγµα της ύπαρξής του είναι η κορυφαία, η πιο τραγική κι αγιάτρευτη µοναξιά.

 Αφόντας αποκόπηκε ο λώρος που τον έδενε µε τη µητέρα και πετάχτηκε έξω απʼ την αµνιακή του ευδαιµονία ο άνθρωπος, στον ορθάνοιχτο ξένο κόσµο, µονάχος ζει κι επιβιώνει ανάµεσα σε πλήθος άλλους µόνους, και πάσχει και πεθαίνει µόνος, παρʼ όλα τα φώτα και τους φίλους και τους συγγενείς, δίχως να υπάρχει αγάπη, πλούτος, δόξα ικανή να εξαγοράσει αυτή τη µοίρα.

Κι εκείνοι που ποτέ τους δεν προβληµατίζονται, έρχεται κάποια στιγµή που µένουν άναυδοι µόλις το πικρό της ρίγος τους αγγίξει, αθέλητα, γιατί για όλους έρχεται κάποτε αυτή η στιγµή, όσο κι αν την αποφεύγουν. Μονάχα τα παιδιά την αγνοούν µη έχοντας ακόµα δοκιµάσει το µήλο που εξαιτίας του χάσαµε τον Παράδεισο∙ το µήλο ήταν η Γνώση, κι η Γνώση είναι η Αλήθεια, η Αλήθεια Ελευθερία κι η Ελευθερία Μοναξιά... 

Αν µπορούσα να τη ζωγραφίσω, θα ʼφτιαχνα µόνο δυο µεγάλα µαγνητικά µάτια, που σου κατακυριεύουν την όραση, καθώς το φίδι το πουλί. Είναι αναγκαία η µοναξιά, λέει ο Ρίλκε∙ κάποτε πρέπει να αποσύρεται κανείς στον εαυτό του, µακριά από τους αλαλαγµούς του πλήθους. Αυτή είναι η εσωτερική µοναξιά, η πιο αληθινή, η πιο µαρτυρική, που δεν γιατρεύεται και δεν παρηγοριέται µε τίποτα.Όµως κι η πιο σωτήρια, η πιο κερδοφόρα. Μέσα της βρίσκω τον βαθύν εαυτό µου, τον συλλαµβάνω, τον γνωρίζω, τον ελέγχω, τον παρατηρώ, νιώθω σαν το δέντρο που σκύβει και βλέπει τις ρίζες του. Το κέρδος µου πάντα ήτανε που µου άνοιγε τα σκοτεινά, τα αλλόκοτα και τα δαιδαλώδη, ενώ απάνω µου φυσούσε ο άνεµος των άλλων κόσµων.

Κάθε φορά µε γκρεµίζει για να µε ξαναχτίσει απʼ την αρχή, µε θεµέλια βαθύτερα. Χωρίς αυτήν τι θα ήµουν -ένα πάνω- κάτω, µια σκέτη αναπνοή, ένας εαυτός χωρίς αντίκρισµα. Μέσα της σαν σε αγκαλιά µητέρας ξαναβρίσκοµαι µαζεύοντας τα σκόρπια κοµµάτια µου που η ορµή της ζωής σφεντόνισε στους πέντε ανέµους∙ γίνοµαι πάλι ολόκληρη να µπορώ να υπάρχω. 

Η µοναξιά είναι στάση ψυχής και προφητεία και επανάσταση, ανησυχία και δαπάνη ζωής, πυρακτωµένη αγωνία του όντος, πικρότατη σοφία και καηµός αβάσταχτος. Η οικογένεια, η κοινωνία, ο έρωτας προσπαθούν νʼ απαλύνουν το άλγος της γνωριµίας της. Μόλις όµως τη συνειδητοποιήσει κανείς, µένει απαρηγόρητος σʼ όλη του τη ζωή. Είναι ο γύπας που τρώει τα σωθικά µας, ο φοβερός καθρέφτης, το πικρό πουκάµισο του Νέσσου, το κενό κέλυφος κάτω απʼ τα δάχτυλα της δίψας µας. Αγοήτευτη, αµάραντη, µακρόσυρτη τυραννία, απάνθρωπη µητέρα, σκοτεινή γοητεία, το άλλο εγώ µας, ο πλούτος κι η πληγή µας η µυστική, κοινή µας µοίρα, η λυδία λίθος που δοκιµάζει το µέταλλό µας, πολύτιµη συντρόφισσα και λίθος µέγας∙ χαρά σε κείνον που σαν άλλος άγγελος τετραφτέρουγος τον αποκυλά και βγαίνει έξω αναστηµένος.

Όλα τα θαυµαστά γίνονται µες στη µοναξιά: το µπουµπούκι, το κουκούλι, το έργο το πνευµατικό, κι ο Θεός, τον κόσµο που τον έπλασε µονάχος, έπειτα από αιώνες µοναξιάς αβάσταχτης. Μοναξιά δεν σηµαίνει µόνο απόσυρση από τα εγκόσµια, αποµόνωση και περισυλλογή, ούτε φυγή, άρνηση, απραξία, που συνοδεύονται από έπαρση και χαλαρότητα και αθυµία. Σηµαίνει καµίνευµα σε υψηλές πνευµατικές, µεταφυσικές θερµοκρασίες, σηµαίνει µόχθο Σισύφου στο κακοτράχαλο βουνό του αινίγµατος...
 
(Λένας Παππά, «Ένας λόγος για τη µοναξιά», ∆οκίµια Λυκείου, ό.π., σελ. 191-193, ελαφρά
συντοµευµένο)

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

οι λογικοί και όσοι ζουν με το αίσθημα..για όσους ζουν με το αίσθημα..

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω

τους παρόντες, τους απόντες, κάνα δυο περαστικούς
όσους ήρθαν για να μείνουν, όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς

και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ότι με μελαγχολεί
και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί
σε ένα μέτρημα που ανοίγει τη παλιά μου τη πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς
όσους άφησαν σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι
τους εκείνους, τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς

και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ότι με μελαγχολεί
και μου βγαίνουνε πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί
σε ένα μέτρημα που ανοίγει τη παλιά μου τη πληγή

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις σε σπίτια καλά κλειδωμένοι
χαρούμενοι άσχετοι συνεπιβάτες
  μποεμ καλλιτέχνες παιδιά με γραβάτες
εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη
αγάπες που έμοιαζαν που έχουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στην χειραψία
φτωχοί που σερβίρουν τα έτοιμα
η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα
η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα
η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα
η λογική και όσοι ζουν με το αίσθημα
και όσοι ζουν με το αίσθημα
φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα..

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης - Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

από αύριο νέα βήματα, ο Σεπτέμβριος μας τελείωσε ..το μέτρημα τελείωσε..

συνεχίζουμε με όλες τις αδυναμίες, με όλα τα δύσκολα κομμάτια που έχουμε στη ζωή μας και με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας και αγαπάμε, να παλεύουμε με τα σκοτάδια μας..μέχρι το τέλος..μέχρι να τα νικήσουμε..

Υ.Γ: κ α λ ό μή ν α ! :)

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"