Έτσι κι αλλιώς - συνέχεια..

Κάποτε θα 'ρθει η στιγμή και θα το δεις, δίχως τηλέφωνο ή γράμμα θα βρεθούμε...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Αρχές Αυγούστου..

Και να που φτάσαμε στις αρχές Αυγούστου με μια νότα μελαγχολίας αλλά και χαράς μαζί που το καλοκαιράκι αργεί ακόμα να τελειώσει. Πώς γίνεται αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί; Δεν είμαι σίγουρη. Όπως σίγουροι δεν είμαστε σε κάθε βήμα που κάνουμε κάθε μέρα στην ζωή μας. Κάθε μέρα προσπαθούμε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις με ένα ‘ναι’ ή ‘όχι’, καμιά φορά για να φτάσουμε σε απαντήσεις που μας απασχολούν και από καιρό ψάχνουμε την λύση τους. Πόσο διαφορετικά αποτελέσματα φέρνει το κάθε ένα όμως αν το σκεφτείς..Συνήθως το ‘ναι’ είναι εύκολο, σαν να βγαίνει πιο εύκολα από εκεί μέσα που είναι κρυμμένο. Ίσως δεν φέρει τόση σκέψη ή θάρρος που χρειάζεται να πεις για ένα ‘όχι’. Να ορθώσεις το ανάστημα σου και να αρνηθείς για όλα εκείνα που δεν σου ταιριάζουν και δεν σου προσφέρουν κάτι ή με εκείνα δεν είσαι ο εαυτός σου. Είναι δύσκολο κάποιες φορές να αντισταθείς στην μάζα, σε αυτό που κάνουν οι πολλοί.. Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν αρκετοί που πάνε κόντρα σε αυτά που επιθυμούν οι άλλοι για εκείνους, που οι γύρω βλέπουν ως καλό αλλά μόνο η ψυχή του καθενός γνωρίζει. Χαίρομαι που είμαι σε αυτή την κατηγορία και έχω και άλλους δίπλα μου..Γιατί πως αλλιώς θα ήταν όμορφη η ζωή αν κάθε μέρα δεν ήσουν σίγουρος για το βήμα που έκανες, για την επιλογή, απόφαση που πήρες..Τα άγνωστα μονοπάτια παρόλο που είναι πιο δύσβατα λόγωτης δυσκολίας ότι για πρώτη φορά θα τα περπατήσεις, τόσο πιο γεμάτα ενθουσιασμό και αγωνία κρύβουν, κάνοντας την στιγμή να διαρκεί περισσότερο..Ίσως θέλω να καταλήξω στο ότι είναι καλύτερο να λέμε ‘ΝΑΙ στη ΖΩΗ’ ‘ΝΑΙ στη κάθε στιγμή που μας πάει ψηλότερα από το συνηθισμένο’ και ‘ΟΧΙ σε αυτό που μας μαυρίζει την ψυχή’ ΄ΟΧΙ σε ότι είναι ενάντια στον εαυτό μας’..αλλά όχι στο πάνω από τον εαυτό μας, γιατί αυτό πολλές φορές μας πάει ακόμα παραπέρα και βλέπουμε τα όρια μας, τι είμαστε ικανοί να κάνουμε..Πώς τώρα όλα αυτά μου ήρθαν πάλι, δεν ανησυχώ..είναι μέρος της αναζήτησης της ύπαρξης μας..Επιστρέφοντας λοιπόν από εκεί που ξεκίνησα, σκέφτομαι ότι έχουμε αρκετές μέρες ακόμα μέχρι το καλοκαιράκι να μπει σ’ένα φάκελο με αναμνήσεις από φωτογραφίες, παραλίες που περπατήσαμε, βουτιές που χαρήκαμε ψάχνοντας για αυτό το άγνωστο στο βάθος του βυθού, συζητήσεις και ερωτήματα που μένουν αναπάντητα κοιτάζοντας τα αστέρια ως οδηγό και όλες εκείνες οι μικρές στιγμές που σχηματίζουν ένα χαμόγελο καθώς τις θυμόμαστε πάλι..

Σας εύχομαι λοιπόν,καλή συνέχεια σε ότι κάνετε και μακάρι τα όνειρα και οι υποσχέσεις του φετινού καλοκαιριού να μην σβηστούν από τα κύματα..

''Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

H ζωή δεν τελειώνει με ήττα

Ο Αντώνης αναζητά ανάμεσα στα άπειρα αστέρια ένα δικό του, φύλακα στις άναστρες αναστροφές της ζωής. Είναι φορές που επιθυμεί να χαθεί μαζί με τους αλήτες τ' ουρανού, να γίνει ένα με το μακρόσυρτο παρελθόν τους.
Ο <<επιστήμονας>> <<χτύπησε>> ξαφνικά. Φόρεσε την άσπρη μπλούζα του, έβαλε τα γυαλιά του και ετοιμάστηκε για τις διαλέξεις, εκείνες που εξορίζουν τον ρομαντισμό και το <<άλλο>> βλέμμα... Είπε: <<Αυτό που κοιτάς τώρα είναι το παρελθόν τους>>.
Δίχως τον συναισθηματικό του κόσμο τώρα να του υπαγορεύει ανάλογες διαθέσεις, ατένιζε και θαύμαζε το απέραντο νεκροταφείο τ' ουρανού.
Ξέρει καλά πως αυτό που με δέος ατενίζει η καρδιά, είναι ένα τελειωμένο γεγονός στον συμπαντικό χρόνο.
Θαυμάζουμε, δίχως να το ξέρουμε, τον θάνατο. Και ο ρομαντισμός μας το ανασταίνει.
Είναι μια πράξη που τη βλέπουμε εμείς, πολύ αργότερα από τότε που έγινε.
Στο μπερδεμένο κουβάρι του χρόνου, το παρελθόν και το μέλλον μπλέκονται σε ένα παράξενο παρόν.


Απόσπασμα από το βιβλίο ''Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα" του Δημήτρη Καραβασίλη, εκδόσεις Άρμος ΙSBN: 978-960-527-521-1.

Καθώς μου συμβαίνει να χάνομαι κοιτώντας τα αστέρια στον ουρανό, όταν το διάβασα στο βιβλίο,ένιωσα κάτι από μένα εκεί κοιτώντας το και από μια άλλη οπτική γωνία..από το μικροσκόπιο της επιστήμης που και εγώ ασχολούμαι, αλλά και απλά με τα μάτια της ψυχής ψάχνωντας για το δικό της αστέρι να φωτίζει την ύπαρξη μας..

''Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Με το κορμί να καίγεται...

Σαν πουλί πετάς μακριά μου φεύγεις σαν ανάσα
στα ίδια μέρη τον χρόνο σταματάς
μα ποτέ σου δεν είδες μέσα μου ποτέ σου
σε ξένα λόγια τώρα γι`αλλού πετάς

όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό
κι αν σου φάνηκαν οι μέρες σου για πες μου κάηκαν
μεσ`τη φωτιά τους εγώ θ`αναστηθώ..

Όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό...

Μουσική- Στίχοι: Δημήτρης Ζερβουδάκης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Για το blog μας...

Σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια ακριβώς...καθισμένες στο μπαλκόνι και βλέποντας τη θάλασσα, νιώσαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό και όμορφο, γράφοντας εκεί τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας.
Έτσι με πολλή αγάπη και ευαισθησία δημιουργήσαμε το blog μας...
"Οι ανήσυχοι άγγελοι"
Σαν και εμάς! Η "τοσοδούλα" και η "Μικρή & Τριανταφυλλένια"
2 ανήσυχες ψυχές που δεν σταματούν στιγμή να ονειρεύονται και να ελπίζουν πάντα για το καλύτερο!
Το καλοκαιράκι έρχεται...και θα είναι πάλι γεμάτο εκπλήξεις...
Σας ευχόμαστε ένα Καλό και δροσερό Καλοκαίρι και να συνεχίσετε να ζείτε ξεχωριστές στιγμές...
Γιατί όπως άλλωστε λέμε και μεις...
"Ζήσε τη στιγμή πριν φύγει μακρυά"

"τοσοδούλα"

Άγγελοι....

"τοσοδούλα"

Μοναξιά είναι να έχεις πολλά να δώσεις και να μην υπάρχει κανείς να τα πάρει...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Mια ιστορία..

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα σε ένα σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της βίλας. Αντιθέτως,
έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο. Καθώς εκείνοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε. Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε: "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται".....
Την επόμενη νύχτα το ζευγάρι των αγγέλων ήρθε να ξεκουραστεί σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι.
Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, το ζευγάρι των αγγέλων κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα.
Όταν βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε.
Η μοναδική τους αγελάδα της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα ήταν νεκρή στο λιβάδι.
Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος άντρας είχε τα πάντα και παρόλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνος. Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει...

'Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται', απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος.

'Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται.
Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που πρέπει. Αν έχεις πίστη, θα πρέπει να μάθεις να εμπιστεύεσαι και να πιστεύεις ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα προς όφελός σου. Μπορεί να μην το ξέρεις παρά μονάχα πολύ αργότερα.

Μερικοί άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας και γρήγορα φεύγουν.

Μερικοί άνθρωποι γίνονται φίλοι και μένουν λίγο αφήνοντας όμορφα χνάρια στην καρδιά μας και εμείς δεν είμαστε ποτέ το ίδιο γιατί έχουμε κάνει έναν καλό φίλο...

Το χθες είναι παρελθόν.
Το αύριο μυστήριο.
Το σήμερα είναι δώρο.

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Σκέψεις..

Βρήκα τυχαία ένα κομμάτι στο youtube καθώς έψαχνα για μουσικές αγαπημένες από αυτές που μου δίνουν την δυνατότητα να κάνω ‘ταξίδια μέσα από τις σκέψεις’.Long long ago του Yuriko Νakamura λοιπόν..To ξεκίνημα του μου έφερε στο μυαλό κάτι γλυκές και τρυφερές αναμνήσεις από το παρελθόν..Από εκείνες τις στιγμές που καθώς τις ξανασκέφτεσαι ένα χαμόγελο σχηματίζεται και χαίρεσαι που υπήρξαν.Γιατί εσύ ο ίδιος ήσουν τότε, εσύ τις είχες επιλέξει..Στην ζωή μας γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους..Κάποιοι είναι εκεί κοντά σου για λίγο, κάποιοι για ακόμα περισσότερο διάστημα και ακόμα περισσότερο αυτοί με τους οποίους θα’στε μια ζωή μαζί..Όσο κι αν υπάρξουν μεταξύ τους:εμπόδια, αποστάσεις,χρόνος νομίζω ότι κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να’ναι μαζί..να μην χαθούν ό,τι κι αν είχε συμβεί και ξαφνικά χάθηκαν..Το σημαντικό στην ζωή μας είναι να μην ξεχνάμε να θυμόμαστε γιατί έτσι μπορούμε να εξελισσόμαστε.Ό,τι κι αν ζήσαμε είτε καλό είτε κακό..ήταν κάτι το οποίο μας άφησε κάτι, μας έδωσε δύναμη για νέες αρχές που θα μας οδηγήσουν πιο κοντά σε αυτό που λέμε ‘ευτυχία’..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"