Κάθε τέλος και μια καινούργια αρχή..

Άλλο ένα καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του..Μετά από 1 ,1/2 μήνα στο νησάκι μου, έφτασε πάλι η ώρα για το ταξίδι της επιστροφής..back to reality again..

Δεν ξέρω για σας αλλά για μένα ο Αύγουστος κύλησε τόσο γρήγορα.

Έπειτα από ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο γεμάτο από παρακολουθήσεις μαθημάτων, εργαστήρια, διάβασμα, απογοητεύσεις ξανά για μαθήματα και για ανθρώπους¨ βλέπε καθηγητές που αυτοί μαζί και με το σύστημα σε νευριάζουν και αναρωτιέσαι τι ψάχνουν επιτέλους..Να γεμίσεις το μυαλό σου με ένα σωρό πληροφορίες που έπειτα θα αποδειχθούν άχρηστες γιατί δεν συνδέονται με το πρακτικό κομμάτι;..και γενικά όπως καταλάβατε μια μικρή αποστροφή για όσα συμβαίνουν εκεί μέσα...Άλλα περίμενες και πίστεψες και είχες την ελπίδα ό,τι θα αντίκριζες όταν έδινες Πανελλαδικές και άλλα είδες έπειτα από λίγο.. Αλλά τελικά ίσως είχαν δίκιο. Για αυτούς που ήθελαν ''το εύκολο ήταν να μπεις, το δύσκολο είναι να βγεις τελικά από εκεί''..Για να μην μακρηγορώ όμως, έχω συνειδητοποιήσει έπειτα από 5 χρόνια τι συμβαίνει εκεί..και γνωρίζω ό,τι το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον είναι να έχω επιμονή+υπομονή+πολύ διάβασμα+λίγη τύχη και που θα πάει η χημική αντίδραση θα πετύχει και το επιθυμητό αποτέλεσμα (προϊόν) θα παραληφθεί..

Γιατί έκανα όλη αυτή την εισαγωγή;;

Γιατί ενώ δεν ήθελα όλη αυτή η κατάσταση να γίνει η σκιά μου το καλοκαίρι, δεν ξέρω πως τα κατάφερνε αλλά ξετρύπωνε αρκετές στιγμές και μου χάλαγε την διάθεση...

Και εγώ της άνοιγα απλόχερα την πόρτα και την υποδεχόμουν..Αλλά δεν είναι μακριά ή στιγμή που αυτή η πόρτα δεν θα ξανανοίξει και δεν θα με ξαναενοχλήσει.

Φαντάζομαι αυτό το "Τέλος" και παίρνω δύναμη να συνεχίσω για την τελική ευθεία..όσες ανηφόρες κι αν προκύψουν, θα' ρθουν και κατηφόρες και τότε δεν θα χρειαστώ πετάλι, το ποδήλατο θα τρέχει και ο αέρας θα με χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς αρνητικές σκέψεις πλέον..

Όσο για τώρα, σ' ένα κουτάκι κρύβω μέσα όλες τις εικόνες και στιγμές του φετινού καλοκαιριού.." βουτιές κάτω στον βυθό, πολύχρωμα κοχύλια, η άμμος να κολλάει στο σώμα, ο ήλιος, το αεράκι, τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, όμορφες στιγμές με φίλους, μουσικές, όνειρα που έσβησαν τα κύματα και αυτή την αίσθηση που' χεις μέσα στο νερό όταν κοιτάς από πάνω την επιφάνεια της θάλασσας με τις αχτίδες του ήλιου να την διαπερνούν.." Έτσι, όταν το θελήσω θα ανατρέχω σ' αυτές..

Προς το παρόν, συνεχίζω και περιμένω..

Περιμένω και ελπίζω ό,τι τα καλύτερα θα' ρθούν και είναι αυτά που ακόμα δεν έχω γευτεί..

Θα τα πούμε μες το φθινόπωρο πάλι..Έως τότε να προσέχετε εσάς και τους ανθρώπους που' ναι δίπλα σας...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Μια βουτιά στον κόσμο των s1ngles...

Έβλεπα s1ngles2 στην τηλεόραση προχθές..Παρόλο που δεν προτιμώ να χάνω το χρόνο μου εκεί, και ιδιαίτερα εν μέσω καλοκαιριού, αυτή την σειρά δεν ξέρω αλλά πάντα στις επαναλήψεις την πετυχαίνω και είναι από τις αγαπημένες μου. Θέλεις γιατί έχει ως ηθοποιούς νέα φρέσκα πρόσωπα με ταλέντο,με κάνει να χαμογελάω με αστείες σκηνές.. Θέλεις γιατί δείχνει την ζωή τους μ’ ένα τρόπο που ο καθένας μας έχει περάσει και έχει ζήσει κάποιες από τις ιστορίες τους μαζί με ωραία μουσική επένδυση, ίσως γιατί αυτές οι θεωρίες της Ράνιας έχουν νόημα ή ακόμα γιατί πάντα ως παρέα ζουν όλα αυτά στον κόσμο των s1ngles και όπως και στις ταινίες καμιά φορά οι άνθρωποι σκέφτονται μακάρι να το ζούσα και εγώ μ’ αυτό τον τρόπο.. Βέβαια αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα… Γι’ αυτό και συγκράτησα κάτι από ένα επεισόδιο που έλεγαν ό, τι :

"Είμαστε σταγόνες σε μια θάλασσα από ανθρώπους. Σ’ αυτή την θάλασσα μπορείς να χαθείς ή να ξεχωρίσεις. Να ταξιδέψεις μόνος σου ή με παρέα… "

Επίσης, ένας από αυτούς ο Φώτης προδομένος από τις προηγούμενες σχέσεις του και ενώ είναι σε διακοπές με όλη την παρέα, έχει κάτσει πιο απόμακρα στην παραλία, καπνίζοντας και ενώ σκέφτεται το παρελθόν του και σε τι έφταιξε συλλογίζεται ό, τι " Ξέρεις ό, τι είσαι μόνος όταν δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να τον πεις δικό σου. Ξέρεις ό, τι είσαι μόνος όταν δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που νιώθει την απουσία σου..Ξέρεις ό, τι είσαι μόνος…"

Όλα αυτά ο καθένας μας μπορεί να έχει ζήσει ή να έχει σκεφτεί..Το θέμα είναι ό, τι εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικιάς μας ζωής γι’ αυτό και το σενάριο και η πλοκή που εξελίσσεται στην κάθε μέρα μας είναι κατά ένα μεγάλο μέρος ευθύνη δική μας και των επιλογών μας και κανενός άλλου..Εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αλλάξουμε ό, τι δεν μας αρέσει, ότι πάει ενάντια στα θέλω της ψυχής μας και να προσπαθήσουμε για όσα ονειρευόμαστε. Ο χρόνος πάντα εκεί παραμονεύει και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα κάπου θα μας έχει βγάλει… κάτι θα έχουμε μάθει..

"Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις και ίσως αυτός είναι ο λόγος που μας αρέσει να τραβάμε τόσο πολύ φωτογραφίες. Γιατί οι φωτογραφίες μπορούν να αιχμαλωτίσουν τις στιγμές πολύ καλύτερα απ’ ότι μπορούν οι λέξεις. Αν η ζωή μας είναι μια σειρά από φωτογραφίες στο άλμπουμ του χρόνου πως ξέρουμε ότι οι καλύτερες δεν έχουν ήδη τραβηχτεί;;

Το παρελθόν και το μέλλον είναι σαν προβολές ταινιών σε διπλανές αίθουσες. Δεν μπορείς να παρακολουθήσεις και τις 2 συγχρόνως, πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξεις έργο.

Οι φωτογραφίες από το παρελθόν είναι στιγμές παγωμένες στο χρόνο. Μας θυμίζουν όσα ζήσαμε, όσα ήμασταν, όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια..Αλλά αν αφεθούμε , μπορούν να μας παγώσουν μαζί τους. Γιατί δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή ξεφυλλίζοντας παλιές φωτογραφίες… Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να βγεις εκεί έξω και να φτιάξεις καινούργιες…."

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!!

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

carpe diem _ Ζήσε τη στιγμή...

Μουσική/Στίχοι: Διονύσης Κωτσάκης

"Zήσε τη στιγμή στου χρόνου τα παιχνίδια, είναι ο κόσμος δανεικός και τα φιλιά ταξίδια.."

"Ζήσε τη στιγμή , ζήσε μικρό μου αστέρι γιατί το χθες προσπέρασε και το αύριο δεν σε ξέρει.."

" Κάθε φωτιά έχει καπνό
και κάθε δάκρυ πόνο
κάθε φεγγάρι έχει ουρανό
μα εγώ εσένα μόνο .."

"Mικρή&Τριανταφυλλένια"

Για το blog μας...

8 Ι0υνίου 2008…08 Ιουνίου 2011

Τελικά ο χρόνος είναι που περνάει άλλοτε αργά και άλλοτε γρήγορα ή εμείς οι ίδιοι περνάμε μέσα από αυτόν και αλλάζουμε, μεταμορφωνόμαστε, ταξιδεύουμε από την μια άκρη του εαυτού μας ως την άλλη ψάχνοντας αυτό το κάτι που μας απασχολεί και πολλά ακόμα ερωτήματα που είναι φορές που δεν βρίσκουν απάντηση, αλλά και άλλες που αν λίγο αφεθείς στο χρόνο θα’ρθει από μόνη της..

Πότε πέρασε ο καιρός..για πόσο γρήγορα τρέχει..κανείς μας δεν μπορεί να τον φτάσει..να τον φέρει πίσω.. Μας χαρίζει όμως όμορφες στιγμές και μέσα από τα κείμενα μας..μπορούμε γρήγορα να τον φέρουμε κοντά μας..

Έτσι λοιπόν δημιουργήσαμε το blog μας.. Πως ήμασταν και που είμαστε τώρα… με κοινό μας πάντα την αγάπη για την ποίηση και τη δημιουργία..

Γιατί όμως ξεκινήσαμε να λέμε για το χρόνο ε; Σαν σήμερα πριν 3 χρόνια δημιουργήσαμε αυτό το blogaki… η «Μικρή&Τριανταφυλλένια» και η «Τοσοδούλα» σαν κοινή ιδέα να δημιουργήσουμε κάτι που μας άρεσε και το αγαπούσαμε..πείτε το σαν ένα ταξίδι ή ακόμα περισσότερα μέσα από τις λέξεις, τις φωτογραφίες και την μουσική…για όσα μας δημιουργούν αυτή τη σπίθα ώστε να γράψουμε κάτι..στην αρχή ίσως σ’ ένα πρόχειρο χαρτί σε μια διαδρομή του τρένου, ή σ’ ένα ταξίδι προς κάποιο νησί εκεί πάνω στο κατάστρωμα με ένα δροσερό αεράκι να φέρνει γράμματα ,να ενώνονται, να σχηματίζουν τις λέξεις που η θάλασσα γέννησε…ή εκεί που ο πίνακας είχε γεμίσει αντιδράσεις και είχα χαθεί στις ενώσεις, ένα ένα τα στοιχεία συνέθεσαν κάποιο άλλο προϊόν που εγώ προτίμησα ως πιθανή εκδοχή... δλδ σε κάθε στιγμή που μας δίνει αυτό το ‘κάτι’..το ξεκίνημα..που μας οδηγεί ένα βήμα παρακάτω…

Είναι μεγάλο δώρο η χαρά που παίρνεις όταν μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με τόσους ανθρώπους και μέσα από τόσες λίγες λέξεις να μπορούν να σε καταλάβουν και να σε αισθανθούν…

Η 70 μας ανάρτηση σήμερα είναι πάλι ένα μικρό βήμα να πούμε κάτι από μας..να μοιραστούμε κάτι..όπως γράφει και ο αγαπημένος μας Τάσος Λειβαδίτης ‘ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει’..Σας ευχαριστούμε που περνάτε και ζείτε τη στιγμή μαζί μας και κάτι δικό σας αφήνετε και εσείς, και αυτή η αλληλεπίδραση είναι αμφίδρομη..

Κάπως έτσι λοιπόν πέρασε και αυτή η χρονιά..γεμάτη εκπλήξεις..έμπνευση και ατελείωτες στιγμές.. Είναι πολύ σημαντικό να ζούμε ακόμα και το πιο ασήμαντο δευτερόλεπτο που περνάει από δίπλα μας.. γιατί αυτό, μπορεί να είναι εκείνο, που θα μας χαρίσει την πιο γλυκιά στιγμή και την χαριστική ανάμνηση για μια ζωή!!!

Αυτά προς το παρόν..Αναμένουμε για ακόμα περισσότερες στιγμές..στιγμές αληθινές..που ο πρωταγωνιστής τους είναι ο κάθε ένας από μας σ’αυτή την εποχή, σ’αυτή την ζωή…

Καλό καλοκαιράκι με υγεία πάνω απ’όλα να’χουμε!!!

«Μικρή&Τριανταφυλλένια

& τοσοδούλα»

Μια ήσυχη νύχτα...

Ξημερώνει Τρίτη..η ώρα περασμένες 12..

Τι ήσυχη που είναι σήμερα η νύχτα..

Ανοίγω την κουρτίνα..και ο δρόμος άδειος..ψυχή δεν περπατάει..μόνο τα φύλλα του δέντρου κουνιούνται με το απαλό αεράκι..

Ήσυχη νύχτα απόψε..ίσως να με καταλαβαίνει. να ξέρει πως θέλω να μείνω μόνη μου απόψε..μαζί με τις σκέψεις μου..

Να είμαι εγώ εκείνη που θα περπατήσω αυτό το δρόμο..χωρίς το θόρυβο των αυτοκίνητων και των μηχανών..χωρίς ανθρώπους να βιάζονται να περάσουν το δρόμο και να προλάβουν το λεωφορείο..παρά μονάχα εγώ..να περπατάω και να μην με απασχολεί τίποτα απ' όλα αυτά..

Μόνο την οπτασία των φύλλων να βλέπω..και το άκουσμα που έχει το αεράκι καθώς βουίζει γλυκά πίσω από τα παλιά τζάμια του διπλανού σπιτιού..

Τι να κρύβει άραγε αυτή η σιωπή της..

"τοσοδούλα"

μια στιγμή...μια ζωή...

Παρασκευή 13 Μαίου 2011. Η πλατεία Κοραή στη Πανεπιστημίου γεμάτη κόσμο. Καθισμένη σ' ένα πέτρινο πεζούλι και περιμένοντας, παρατηρώ γύρω μου.. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων περπατάει κατά μήκος του πεζόδρομου κατευθυνόμενοι προς την Σταδίου..Και οι δύο τους περιποιημένοι,γλυκύτατοι, κρατιούνται χέρι-χέρι και εκείνος τραβάει το καροτσάκι για τα ψώνια..Την κοίταζε στα μάτια,τον κοίταζε στα μάτια,πιασμένοι χέρι-χέρι..Βλέποντας στο διπλανό τραπεζάκι, πολλά περιστέρια να έχουν μαζευτεί σε κάτι απομεινάρια από φαγητό,προκαλώντας έναν πανικό, χαμογελάνε και ενθουσιασμένοι σαν παιδιά με χαρά λένε μια λέξη και συνεχίζουν..

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Στα ίδια μέρη ξαναβρισκόμαστε και θα ξαναβρεθούμε…

Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της και άλλη μια μέρα ξεκινάει σε λίγα λεπτά. Εκεί που βρίσκεται το τέλος για κάτι, εκεί θα υπάρξει και η αρχή για κάτι νέο. Μπορεί να’ ναι ένα ταξίδι, μια συνάντηση, ένα χαμόγελο, μια ματιά, ένα άγγιγμα, μια αγκαλιά, μια βόλτα με ποδήλατα ως την παραλία, ένα ηλιοβασίλεμα, ένα αστέρι στον ουρανό, ένας αποχωρισμός κάποιου αγαπημένου, ένα τραγούδι και ακόμα και μια σιωπή που μπορεί να την υποδεχτεί ένας έντονος θόρυβος..δηλαδή οι μικρές στιγμές στον αδιάκοπο κύκλο της ζωής μας.Στιγμές που κλείνουν μέσα τους όλα όσα ζούμε, και όταν περάσουν αυτές, στην θέση τους θα’ έρθουν άλλες μέσα από νέες μορφές, εικόνες, πρόσωπα και εμπειρίες. Κάποιες θα τις έχουμε κλείσει σ’ ένα κομμάτι χαρτί, φυλαγμένες στο κουτί με τις φωτογραφίες και κάποιες άλλες θα’ ναι κλεισμένες μαζί με συναισθήματα σε μια ιδιαίτερη θέση.. Στην ‘καρδιά’ μας.Και κάπως έτσι η Ζ Ω Η μας συνεχίζεται, ότι κι αν συμβεί।Και εμείς συνεχίζουμε να παρατηρούμε, να μαθαίνουμε, να μεγαλώνουμε, να αγαπάμε ..Και να ονειρευόμαστε, με κλειστά και ανοιχτά μάτια।Στο φως και στο σκοτάδι...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Αγάπη..

Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα
αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθεί δίχως να νιώσεις από πού
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα

θε να σου κλείσει απαλά,με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει:
"Ποια είμ'εγώ;"
απ' της καρδιάς στο σκίρτημα θα καταλάβεις ποια'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς...Αν είναι να 'ρθει θε να'ρθεί.
Κλειστά όλα να 'ναι,θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Ειδέ, κι αν έχεις ανοιχτή την πόρτα για να τη δεχτείς,
και σαν φανεί τρέξεις σ'αυτή κι εμπρός στα πόδια της συρθείς
αν είναι να'ρθει θε να'ρθεί-αλλιώς θα προσπεράσει.


Κώστας Ουράνης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Έρχεται Άνοιξη...

Μερικές φορές αυτό που θες να γίνει όσο τίποτ' άλλο, δεν γίνεται..
Και μερικές φορές, αυτό που δεν περίμενες ποτέ γίνεται..

Η ζωή είναι γεμάτη συναντήσεις, αν το σκεφτείς..
Άνθρωποι περνάνε και φεύγουν από τη ζωή μας..

Και μερικές φορές οι περισσότεροι χωρίς καν να μας έχουν αγγίξει..
Και μετά γνωρίζεις ένα μοναδικό άτομο και η ζωή σου αλλάζει για πάντα...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Mια μέρα σε ονειρεύτηκα...Μια μέρα θα σε συναντήσω..

Με ημέρα αρχίζει η εβδομάδα,
με ημέρα τελειώνει.
Κι η Κυριακή, κόμπος σφιχτός
να μη λυθούν οι εβδομάδες.
Έρχεται πάντα από το ίδιο Σαββατόβραδο
και φέρνει λίγο ύπνο παραπάνω το πρωί
και το θεό, όσο τον δίνουν οι ορθρινές καμπάνες.
Λίγο να σταθείς στ' ανοιχτά παράθυρα
και να κοντοσταθείς σ' αυτά που δεν συμβαίνουν,
περνάει η ώρα.

(Απόσπασμα από το ποίημα της Κική Δημουλά 'Οι λυπημένες φράσεις' )

Κυριακή λοιπόν σήμερα..
Ο ήλιος διαπερνάει τις κουρτίνες και πλημμυρίζει με φως το δωμάτιο..Κάνω ταξίδια μέσα από την μουσική και η διάθεση προσπαθεί να προσαρμοστεί στο ρυθμό της μουσικής..Αναρωτιέμαι πολλές φορές πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς μουσική; Σίγουρα όχι τόσο όμορφη όσο είναι τώρα..
Μέσα Φεβρουαρίου και λίγο ο πλανήτης 'εξεταστική' ,λίγο οι ηλιόλουστες μέρες σε κάνουν να σκέφτεσαι το καλοκαιράκι που ακόμα αργεί ,παρέα με φίλους σε μια παραλία, θάλασσα, μπύρες, ξενύχτια μέχρι το πρωί και άδειασμα από κάθε σκέψη..Έρθονται και άλλες σκέψεις όμως από αυτές που σε υποδέχονται κάθε βράδυ και το πρωί τις ξανασκέφτεσαι για λίγο ακόμα..Ερωτήματα που συχνά δεν έχουν απάντηση και ένα 'γιατί ' παραμένει..Ποιος ξέρει όμως..Όλα κάνουν τον κύκλο τους και ο κάθε στροβιλισμός της ζωής μας κάτι απρόοπτο θα μας έχει επιφυλάξει..Και τότε εμείς οι ίδιοι πάλι θα είμαστε εκεί και θα ζούμε την στιγμή που από καιρό ελπίζαμε ότι θα' ρθει..Χαμογελάμε λοιπόν και συνεχίζουμε...

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρω Βαμβουνάκη 'Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα'..

Μόνο η αγάπη αποκαλύπτει τη μοναδικότητα που όντως είναι ο άλλος. Ο αγαπημένος άλλος.
Ας κοιτάξουμε το πλήθος που περπατά στα πεζοδρόμια στο κέντρο μιας μεγαλούπολης Τα κεφάλια, τα σώματα, η κίνηση, όσο πιο απόμακρα στεκόμαστε και τα παρατηρούμε, όσο πιο ψηλά πηγαίνουμε και απλώνει η οπτική μας, μας δίνουν την εντύπωση ενός τεράστιου αριθμού παρόμοιων αντικειμένων που κινούνται αδιαλείπτως με την ίδια μονότονη ροή. Ακόμη και αν το παιδί μας βρίσκεται κάπου εκεί ανάμεσα τους, μπορεί ούτε να το προσέξουμε. Κι όμως, ένας από αυτούς τους δήθεν όμοιους αριθμούς που κυλούν όλοι μαζί, ασήμαντοι και αφανείς μπορεί να είναι ο Εκείνος ή η Εκείνη της ζωής και του θανάτου μας. Δε διακρίνονται χωρίς εγγύτητα τα πρόσωπα, δε γνωρίζονται και δεν αναγνωρίζονται δίχως σχέση. Με τη σχέση γίνονται εκείνο που είναι, δηλαδή αποκαλύπτονται, φανερώνονται και παίρνουν την αληθινή αξία τους στη ζωή μας. Οι εικόνες από μακριά είναι κενές, ακριβώς επειδή εξομοιώνουν τα μοναδικά ένα σε μια μάζα αδιάφορη, ίσως και αντιπαθητική.

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"