...Ένας σύγχρονος πρίγκιπας!

...Από τότε η Δήμητρα σταμάτησε να τον πειράζει, αλλά και τότε ήταν που άρχισε να σκέφτεται σοβαρά ότι ο Στέφανος μπορεί να μην ήταν ο Κάρολος της Αγγλίας, ήταν όμως αναμφισβήτητα πρίγκιπας. Όταν του το είπε, εκείνος πήγε να εκνευρισθεί, αλλά έδειξε υπομονή.

"Η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου είναι μια εξίσωση με δύο άγνωστους χ, γι' αυτό είναι δύσκολο να τη λύσουν ακόμα και οι καλοί "μαθηματικοί ".
Κι εσύ τους κατέχεις και τους δύο", του είπε με περισπούδαστο ύφος.
"Είπα κ εγώ!" έδειξε την αγανάκτησή του που πάλι τον μπέρδευε, μετανιωμένος που είχε δείξει υπομονή.
" Περίμενε, λοιπόν! Οι δύο χ είναι τα δύο απαραίτητα στη σύγχρονη ζωή: ο χρόνος και το χρήμα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κανένα, μερικοί έχουν ή το ένα ή το άλλο, κι εσύ τα έχεις και τα δύο. Επομένως ??? Είσαι ο πρίγκιπας της σύγχρονης ζωής. Ένας σύγχρονος πρίγκιπας" του χαμογέλασε.
Χαμογέλασε κι ο Στέφανος, αφού δεν είχε κανένα λόγο να προσβληθεί.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Εύα Ομηρόλη
" Όταν τα παραμύθια λένε αλήθεια"

"τοσοδούλα"

Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης..

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ'άστρα τ' ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου
πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,
του κλέβουν το τραγούδι...

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του
σωστό παλικαράκι τρυγάει τ' αμπέλι του
στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός
να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος
φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης
φυσάει ο απηλιώτης...

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος
καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος
το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς
κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς
Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,
η νύχτα μεγαλώνει..

Μουσική:Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Hλίας Κατσούλης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Έτσι κι αλλιώς - συνέχεια..

Κάποτε θα 'ρθει η στιγμή και θα το δεις, δίχως τηλέφωνο ή γράμμα θα βρεθούμε...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Αρχές Αυγούστου..

Και να που φτάσαμε στις αρχές Αυγούστου με μια νότα μελαγχολίας αλλά και χαράς μαζί που το καλοκαιράκι αργεί ακόμα να τελειώσει. Πώς γίνεται αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί; Δεν είμαι σίγουρη. Όπως σίγουροι δεν είμαστε σε κάθε βήμα που κάνουμε κάθε μέρα στην ζωή μας. Κάθε μέρα προσπαθούμε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις με ένα ‘ναι’ ή ‘όχι’, καμιά φορά για να φτάσουμε σε απαντήσεις που μας απασχολούν και από καιρό ψάχνουμε την λύση τους. Πόσο διαφορετικά αποτελέσματα φέρνει το κάθε ένα όμως αν το σκεφτείς..Συνήθως το ‘ναι’ είναι εύκολο, σαν να βγαίνει πιο εύκολα από εκεί μέσα που είναι κρυμμένο. Ίσως δεν φέρει τόση σκέψη ή θάρρος που χρειάζεται να πεις για ένα ‘όχι’. Να ορθώσεις το ανάστημα σου και να αρνηθείς για όλα εκείνα που δεν σου ταιριάζουν και δεν σου προσφέρουν κάτι ή με εκείνα δεν είσαι ο εαυτός σου. Είναι δύσκολο κάποιες φορές να αντισταθείς στην μάζα, σε αυτό που κάνουν οι πολλοί.. Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν αρκετοί που πάνε κόντρα σε αυτά που επιθυμούν οι άλλοι για εκείνους, που οι γύρω βλέπουν ως καλό αλλά μόνο η ψυχή του καθενός γνωρίζει. Χαίρομαι που είμαι σε αυτή την κατηγορία και έχω και άλλους δίπλα μου..Γιατί πως αλλιώς θα ήταν όμορφη η ζωή αν κάθε μέρα δεν ήσουν σίγουρος για το βήμα που έκανες, για την επιλογή, απόφαση που πήρες..Τα άγνωστα μονοπάτια παρόλο που είναι πιο δύσβατα λόγωτης δυσκολίας ότι για πρώτη φορά θα τα περπατήσεις, τόσο πιο γεμάτα ενθουσιασμό και αγωνία κρύβουν, κάνοντας την στιγμή να διαρκεί περισσότερο..Ίσως θέλω να καταλήξω στο ότι είναι καλύτερο να λέμε ‘ΝΑΙ στη ΖΩΗ’ ‘ΝΑΙ στη κάθε στιγμή που μας πάει ψηλότερα από το συνηθισμένο’ και ‘ΟΧΙ σε αυτό που μας μαυρίζει την ψυχή’ ΄ΟΧΙ σε ότι είναι ενάντια στον εαυτό μας’..αλλά όχι στο πάνω από τον εαυτό μας, γιατί αυτό πολλές φορές μας πάει ακόμα παραπέρα και βλέπουμε τα όρια μας, τι είμαστε ικανοί να κάνουμε..Πώς τώρα όλα αυτά μου ήρθαν πάλι, δεν ανησυχώ..είναι μέρος της αναζήτησης της ύπαρξης μας..Επιστρέφοντας λοιπόν από εκεί που ξεκίνησα, σκέφτομαι ότι έχουμε αρκετές μέρες ακόμα μέχρι το καλοκαιράκι να μπει σ’ένα φάκελο με αναμνήσεις από φωτογραφίες, παραλίες που περπατήσαμε, βουτιές που χαρήκαμε ψάχνοντας για αυτό το άγνωστο στο βάθος του βυθού, συζητήσεις και ερωτήματα που μένουν αναπάντητα κοιτάζοντας τα αστέρια ως οδηγό και όλες εκείνες οι μικρές στιγμές που σχηματίζουν ένα χαμόγελο καθώς τις θυμόμαστε πάλι..

Σας εύχομαι λοιπόν,καλή συνέχεια σε ότι κάνετε και μακάρι τα όνειρα και οι υποσχέσεις του φετινού καλοκαιριού να μην σβηστούν από τα κύματα..

''Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Κεριά

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

H ζωή δεν τελειώνει με ήττα

Ο Αντώνης αναζητά ανάμεσα στα άπειρα αστέρια ένα δικό του, φύλακα στις άναστρες αναστροφές της ζωής. Είναι φορές που επιθυμεί να χαθεί μαζί με τους αλήτες τ' ουρανού, να γίνει ένα με το μακρόσυρτο παρελθόν τους.
Ο <<επιστήμονας>> <<χτύπησε>> ξαφνικά. Φόρεσε την άσπρη μπλούζα του, έβαλε τα γυαλιά του και ετοιμάστηκε για τις διαλέξεις, εκείνες που εξορίζουν τον ρομαντισμό και το <<άλλο>> βλέμμα... Είπε: <<Αυτό που κοιτάς τώρα είναι το παρελθόν τους>>.
Δίχως τον συναισθηματικό του κόσμο τώρα να του υπαγορεύει ανάλογες διαθέσεις, ατένιζε και θαύμαζε το απέραντο νεκροταφείο τ' ουρανού.
Ξέρει καλά πως αυτό που με δέος ατενίζει η καρδιά, είναι ένα τελειωμένο γεγονός στον συμπαντικό χρόνο.
Θαυμάζουμε, δίχως να το ξέρουμε, τον θάνατο. Και ο ρομαντισμός μας το ανασταίνει.
Είναι μια πράξη που τη βλέπουμε εμείς, πολύ αργότερα από τότε που έγινε.
Στο μπερδεμένο κουβάρι του χρόνου, το παρελθόν και το μέλλον μπλέκονται σε ένα παράξενο παρόν.


Απόσπασμα από το βιβλίο ''Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα" του Δημήτρη Καραβασίλη, εκδόσεις Άρμος ΙSBN: 978-960-527-521-1.

Καθώς μου συμβαίνει να χάνομαι κοιτώντας τα αστέρια στον ουρανό, όταν το διάβασα στο βιβλίο,ένιωσα κάτι από μένα εκεί κοιτώντας το και από μια άλλη οπτική γωνία..από το μικροσκόπιο της επιστήμης που και εγώ ασχολούμαι, αλλά και απλά με τα μάτια της ψυχής ψάχνωντας για το δικό της αστέρι να φωτίζει την ύπαρξη μας..

''Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Με το κορμί να καίγεται...

Σαν πουλί πετάς μακριά μου φεύγεις σαν ανάσα
στα ίδια μέρη τον χρόνο σταματάς
μα ποτέ σου δεν είδες μέσα μου ποτέ σου
σε ξένα λόγια τώρα γι`αλλού πετάς

όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό
κι αν σου φάνηκαν οι μέρες σου για πες μου κάηκαν
μεσ`τη φωτιά τους εγώ θ`αναστηθώ..

Όσο μακρύς ο δρόμος σου κ αν φαίνεται
να προσπαθείς με το κορμί να καίγεται
όλα τα ψέμματα του κόσμου θα τα ζήσεις
όλα περνούν την ίδια ώρα χάνονται
ξαναγυρνούν μεσ`την ζωή μοιράζονται
μέσα σου κρύβονται βαθιά αν τα ζητήσεις...

Πίσω μην κοιτάς τον δρόμο πάρε της καρδιάς σου
Γι`άλλα λάθη σ`άλλο ουρανό...

Μουσική- Στίχοι: Δημήτρης Ζερβουδάκης

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"

Για το blog μας...

Σαν σήμερα, πριν 2 χρόνια ακριβώς...καθισμένες στο μπαλκόνι και βλέποντας τη θάλασσα, νιώσαμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι ξεχωριστό και όμορφο, γράφοντας εκεί τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας.
Έτσι με πολλή αγάπη και ευαισθησία δημιουργήσαμε το blog μας...
"Οι ανήσυχοι άγγελοι"
Σαν και εμάς! Η "τοσοδούλα" και η "Μικρή & Τριανταφυλλένια"
2 ανήσυχες ψυχές που δεν σταματούν στιγμή να ονειρεύονται και να ελπίζουν πάντα για το καλύτερο!
Το καλοκαιράκι έρχεται...και θα είναι πάλι γεμάτο εκπλήξεις...
Σας ευχόμαστε ένα Καλό και δροσερό Καλοκαίρι και να συνεχίσετε να ζείτε ξεχωριστές στιγμές...
Γιατί όπως άλλωστε λέμε και μεις...
"Ζήσε τη στιγμή πριν φύγει μακρυά"

"τοσοδούλα"

Άγγελοι....

"τοσοδούλα"

Μοναξιά είναι να έχεις πολλά να δώσεις και να μην υπάρχει κανείς να τα πάρει...

"Μικρή&Τριανταφυλλένια"